“ตอนนี้ขอยกเลิกสมาชิกทันไหม?”
โจ๊กเกอร์ยิ้มกว้าง
“ไม่ได้หรอกครับ”
เสิ่นเนียนเนียน: “……”
(￣ー￣)
เธอรู้อยู่แล้ว
บนโลกนี้ไม่มีวีไอพีฟรี
ยิ่งในดันเจี้ยนระดับเอสยิ่งแล้วใหญ่
ตรงทางเข้ารถไฟเหาะหัวขาด พนักงานร่างสูงผอมในเครื่องแบบสีแดงเหลืองค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
มันไม่มีหัว
แต่กลับมีเข็มกลัดรูปหน้ายิ้มสีแดงสดติดอยู่ตรงรอยขาดที่คอ
พนักงานประจำอย่างถูกต้อง
หานเฟิงกวาดตามอง
“ดูกฎของเครื่องเล่นก่อน”
ข้างช่องตรวจตั๋ว
ป้ายสีแดงเลือดค่อย ๆ สว่างขึ้น
【ข้อควรทราบในการขึ้นรถไฟเหาะหัวขาด】
【หนึ่ง โปรดนั่งตามหมายเลขที่แสดงบนสายรัดข้อมือของผู้เล่น ห้ามสลับที่นั่ง】
【สอง หลังคานนิรภัยลดลงแล้ว โปรดนั่งอยู่ในท่าเดิมตลอดเวลา ห้ามปลดอุปกรณ์นิรภัยด้วยตนเอง】
【สาม เมื่อเข้าสู่อุโมงค์สีดำแล้ว โปรดหันหน้าไปข้างหน้า ห้ามหันกลับ】
【สี่ เมื่อขบวนรถกลับถึงชานชาลาแล้ว โปรดรอจนไฟสัญญาณสีเขียวติดสว่าง จึงค่อยปลดอุปกรณ์นิรภัย】
【ห้า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเครื่องเล่นทำงาน ถือเป็นประสบการณ์การเล่นตามปกติ】
เมื่อเห็นข้อห้า
สีหน้าของทุกคนก็ย่ำแย่ลง
อะไรคือ—
ทุกอย่างถือเป็นประสบการณ์การเล่นตามปกติ?
แม้แต่หัวขาดก็ด้วยหรือ?
พนักงานยกมือขึ้น
ชี้ไปยังรถสองขบวนที่อยู่ข้าง ๆ
แต่ละขบวนมี 12 ที่นั่ง
“นั่งได้รอบละไม่เกิน 12 คน”
“รอบแรก เชิญขึ้นรถ”
หานเฟิงไม่ลังเล
“ผมไปก่อน”
ในดันเจี้ยนแบบนี้
ยิ่งรู้กฎแล้วปล่อยให้เวลาผ่านไป ก็ยิ่งมีโอกาสเกิดเรื่องอื่น
เสิ่นเนียนเนียนเองก็อุ้มป๊อปคอร์นเดินไปยังช่องทางวีไอพี
เดินไปสองก้าว
ก็หยุด
ก้มมองถังในอ้อมแขน
แล้วมองรถไฟเหาะ
(｡ŏ_ŏ)
“เอาป๊อปคอร์นขึ้นไปได้ไหม?”
เข็มกลัดหน้ายิ้มบนอกพนักงานไร้หัวกะพริบวูบหนึ่ง
“ไม่ได้ครับ”
เสิ่นเนียนเนียนเสียดายอยู่บ้าง
จึงต้องฝากป๊อปคอร์นไว้ในล็อกเกอร์ของวีไอพี
ห้องถ่ายทอดสดพลันครึกครื้นขึ้นมา
“นี่เธอมาทัศนาจรสวนสนุกจริง ๆ ใช่ไหม?”
“คนอื่นกำลังหาทางรักษาหัวตัวเอง ส่วนเธอกำลังถามว่าเอาป๊อปคอร์นขึ้นไปได้หรือเปล่า”
“อย่าขำสิ นั่นรถไฟเหาะหัวขาดระดับเอส อัตราตายสูงมากนะ!”
ผู้เล่น 12 คนในรอบแรกเลือกเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว
เสิ่นเนียนเนียน
หานเฟิง
และผู้เล่นอีกสิบคน
อีกห้าคนที่เหลือรอรอบสอง