“คนตาย……”
“ถูกใครฆ่ากันแน่?”
ผู้ชมไร้หน้ากว่าพันคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
เสียงซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ
ราวกับคนตายนับไม่ถ้วนกำลังกระซิบถามอยู่ข้างหู
【คำถามที่สองของฉากสุดท้าย: คุณชายรองตายด้วยน้ำมือใคร?】
【นับถอยหลังเพื่อให้คำตอบ: 180 วินาที】
ตัวเลขสีเลือดเริ่มขยับ
ความผ่อนคลายบนใบหน้าของเสิ่นเนียนเนียนพลันหายไป
คำถามแรกยังยืนยันได้โดยตรงจากสถานะของตัวละคร
แต่คำถามที่สองไม่เหมือนกัน
ตั้งแต่ฉากแรกจนถึงตอนนี้—
พวกเขาไม่เคยเห็นเลยด้วยซ้ำว่าคุณชายรองตายได้อย่างไร!
ส่วนจางอวี่เองก็มีสีหน้างุนงงอย่างยิ่ง
“ตอนผมเข้าเรือนข้างในฉากแรก เนื้อเรื่องก็สั่งให้ผมนอนลงในโลงแล้วแกล้งตายทันที ผมไม่รู้เลยว่าก่อนหน้านั้นคุณชายรองเจออะไรมาบ้าง”
เย่ชิงหลานรีบเอ่ยขึ้น “ทุกคนตรวจตั๋วละครดู ในเมื่อคำถามที่สองเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเรื่องทั้งเรื่อง ตัวละครที่เกี่ยวข้องย่อมได้รับความทรงจำที่ตรงกัน”
ทุกคนก้มหน้าลงพร้อมกัน
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ
ตั๋วละครหลายใบเริ่มร้อนขึ้นพร้อมกัน
ใบแรกที่เกิดความเปลี่ยนแปลง
เป็นของผู้เล่นที่รับบท【นายท่าน】
【ความทรงจำของตัวละคร】
【คุณชายรองตายในคืนก่อนพิธีส่งเครื่องสังเวย】
【เมื่อพบศพ บริเวณหน้าอกมีบาดแผลแหลมคมอยู่หนึ่งแห่ง】
ใบที่สอง
เป็นตั๋วละครของเฉาหย่ง ผู้รับบท【พ่อบ้าน】
【ความทรงจำของตัวละคร】
【ในคืนที่เกิดเหตุ คุณชายรองเคยไปยังเรือนปีกตะวันตกที่บุตรสาวคนเล็กพักอาศัย】
【ครึ่งชั่วยามต่อมา พ่อบ้านพบรอยเลือดจำนวนมากนอกเรือนปีกตะวันตก】
เวทีงิ้วทั้งเวทีเงียบกริบในชั่วพริบตา
สายตาหลายคู่
ค่อย ๆ เคลื่อนมาหยุดอยู่บนตัวเสิ่นเนียนเนียน
เสิ่นเนียนเนียน: “……”
(°ー°〃)
เดี๋ยวก่อน
มองฉันทำไม?
คนที่ทำคือบุตรสาวคนเล็กของตระกูลเฉิน