“กึก”
เสียงฝีเท้าดังมาจากส่วนลึกของทางเดิน หลังจากนั้นก็ไม่มีใครในห้องจัดแสดงแรกเอ่ยปากอีก
โคมไฟติดผนังดวงที่อยู่ใกล้ทางเดินที่สุดดับสนิทแล้ว
ความมืดราวกับถูกบางสิ่งผลักดัน ค่อย ๆ แผ่จากปลายทางเดินเข้ามา
ไม่กี่วินาทีต่อมา
“กึก”
เสียงฝีเท้าครั้งที่สองดังขึ้น
เพียะ
โคมไฟอีกดวงดับลง
เสิ่นเนียนเนียนจ้องความมืดที่คืบใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ โดยไม่ขยับตัวบุ่มบ่าม
เดิมทีเธอคิดว่าสิ่งที่ควรระวังจริง ๆ น่าจะเป็นสิ่งจัดแสดงหมายเลข 017 ที่เอาแต่เลียนแบบเธอ
แต่ดูจากตอนนี้แล้ว...
“ผู้ดูแลยามค่ำคืน” ที่ทำให้ 017 กลัวจนเป็นแบบนี้ต่างหาก เกรงว่าจะเป็นตัวปัญหาที่แท้จริงของชั้นนี้
ในห้องถ่ายทอดสด ข้อความลอยบนจอซึ่งเมื่อครู่เพิ่งตื่นตระหนกเพราะ 017 เป็นฝ่ายแตะต้องผู้เล่น ก็เปลี่ยนประเด็นไปอย่างรวดเร็ว
“ไฟดับตามเสียงฝีเท้าทีละดวงเลย...”
“แบบนี้ค่อย ๆ เดินเข้ามาน่ากลัวกว่าพุ่งออกมาทำให้ตกใจตรง ๆ อีก!”
“พวกเธอดูตัวปลอมนั่นสิ หน้ามันแทบจะคงสภาพไว้ไม่อยู่แล้ว”
“ทำให้เรื่องพิสดารกลัวได้ขนาดนี้ ผู้ดูแลนั่นคงไม่ใช่ลุงยามธรรมดาแน่ใช่ไหม?”
ในภาพ
สิ่งจัดแสดงหมายเลข 017 เริ่มเปลี่ยนแปลงไปจริง ๆ
ผมยาวสีเงินขาวที่เดิมเหมือนกับของเสิ่นเนียนเนียนทุกประการ มีเส้นผมสีดำสนิทปรากฏวาบขึ้นมาเป็นครั้งคราว
ใบหน้าเล็กงดงามนั้นก็เหมือนภาพสะท้อนบนผิวน้ำ บางครั้งปรากฏภาพซ้อนพร่าเลือน
แม้แต่เส้นเลือดสีดำในดวงตาสีแดงก็ยิ่งถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
มันกำลังถอยหลัง
หนึ่งก้าว
แล้วก็อีกก้าว
แต่เรื่องแปลกก็คือ—
มันไม่ได้เดินเข้าใกล้ตู้จัดแสดงของตัวเอง
กลับยิ่งห่างจากตู้หมายเลข 017 มากขึ้นเรื่อย ๆ
เสิ่นเนียนเนียนเหลือบมองมัน
จากนั้นมองไปยังไฟสีแดงที่ยังคงกะพริบอยู่เหนือตู้จัดแสดง