เฮ่อฮวนกลับถึงหมู่บ้านด้วยความเบิกบาน
อีกไม่นานก็จะได้เจอภรรยาแล้ว
เขาสะกดกลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
เขาออกไปหาเงินอยู่ต่างเมือง!
หลายปีมานี้ไม่ได้เจอภรรยาเลย คืนเหงาเดียวดายนับไม่ถ้วนต้องนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง!
ในหัวเอาแต่จินตนาการถึงการพลอดรักกับภรรยา
ไฟปรารถนาในใจลุกโชน แววตาเต็มไปด้วยความเร่าร้อน
คราวนี้เขากลับมาอย่างกะทันหัน!
ต้องมอบเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ให้ภรรยาให้ได้
เฮ่อฮวนกลับถึงบ้านด้วยความกระวนกระวาย!
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เขายกมือขึ้นเตรียมจะเคาะ
แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ก็ได้ยินเสียงชายหญิงดังมาจากในบ้าน
“……”
พอได้ยิน เฮ่อฮวนก็ชะงักงันอยู่กับที่
สิ่งที่ซุนหย่าภรรยาของเขามอบให้ ไม่ใช่ความประหลาดใจ แต่เป็นความตื่นตระหนก!
เป็นไปไม่ได้มั้ง?
ซุนหย่าเป็นภรรยาที่แสนดี จะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง!
แต่ทำไมในบ้านถึงมีเสียงแบบนั้น?
เฮ่อฮวนนึกว่าตัวเองฟังผิด จึงแนบหูกับบานประตูอีกครั้ง
“……”
แม่งเอ๊ย!
คราวนี้ไม่มีทางฟังผิดแน่
เห็นเฮ่อฮวนที่ออกไปหาเงินข้างนอกเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง?
เรื่องนี้ใครจะทนไหว!
เฮ่อฮวนโกรธจนแทบคลั่ง ดวงตาแดงก่ำ เขาถีบประตูเปิด พุ่งไปคว้ามีดทำครัวจากห้องครัวโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แล้วหันปลายมีดใส่ชายหญิงชั่วคู่นั้น
เขาด่ากราดว่า “ซุนหย่าบัดซบ! ฉันอุตส่าห์ลำบากตรากตรำหาเงินอยู่ข้างนอก เธอกล้าสวมเขาให้ฉัน ลักลอบมีชู้ในบ้านเลยเหรอ?”
ซุนหย่ากับต้าจ้วงเห็นเข้า ก็พากันตกใจจนหน้าถอดสี รีบลงจากเตียง
“สามี? ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาล่ะ?”
เฮ่อฮวนกัดฟันแน่น มือกำมีดทำครัวไว้มั่น “ทำไมจู่ ๆ ฉันถึงกลับมาน่ะเหรอ? ก็กลับมาจับชู้ไงล่ะ! ซุนหย่าบัดซบ เธอสวมเขาให้ฉัน อยากตายนักหรือไง?”
ความเจ็บปวดที่สุดในโลก คงไม่มีอะไรเกินกว่าการถูกภรรยาของตัวเองหักหลัง
การเห็นภรรยาตัวเองพลอดรักกับชายอื่นนั้นทรมานยิ่งกว่าถูกฆ่าเสียอีก
ต้าจ้วงลงจากเตียงแล้วอธิบายว่า
“เสี่ยวเฮ่อ จะมาโทษฉันไม่ได้หรอก ภรรยานายยั่วเก่งเกินไป ฉันก็เลยอดใจไม่ไหว… ใจเย็นก่อน อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ! ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต”
ไอ้หน้าด้านนี่พูดเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย!
ทำลายครอบครัวคนอื่น สมควรตายหมื่นครั้ง!
ถ้าเป็นสมัยโบราณ เขาคงจับชู้ชายหญิงคู่นี้มัดใส่กรง แล้วโยนลงแม่น้ำให้จมน้ำตายไปแล้ว!
“แกนอนกับเมียฉัน ฉันจะฆ่าแก จะฆ่าทั้งครอบครัวแกให้หมด!”
เฮ่อฮวนยกมีดทำครัวขึ้น ฟันใส่ต้าจ้วงเต็มแรง
ต้าจ้วงเบี่ยงตัวหลบการโจมตี จากนั้นก็จับมือเฮ่อฮวนไว้จากด้านหลัง พลางพูดอย่างลนลานว่า
“เสี่ยว… เสี่ยวเฮ่อ ฉันชดใช้เงินให้นายก็ได้ อย่าเพิ่งวู่วามได้ไหม? วู่วามแล้วจะกลายเป็นปีศาจเอานะ!”
เฮ่อฮวนโกรธจนร้องไห้ออกมา!
พอคิดว่าตัวเองตรากตรำหาเงินอยู่ข้างนอก แต่กลับถูกชายหญิงชั่วคู่นี้หลอกลวง เขาก็รู้สึกอัดอั้นไปทั้งตัว กำหมัดแน่นจนคันมือ
อยากจะชกหัวไอ้เวรนี่ให้ระเบิด แล้วใช้มีดทำครัวสับหัวมัน โยนเข้าไปในป่าแอมะซอนให้ปลาปิรันยากินเสียให้รู้แล้วรู้รอด
“ชดใช้เงินแม่แกสิ! ฉันจะเอาชีวิตแก!”
ด่าจบก็ผลักต้าจ้วงออก ยกมีดขึ้นหมายจะฟันให้ตาย
ตอนนั้นเอง
ซุนหย่ากอดเฮ่อฮวนไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น “สามี อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ ฆ่าคนผิดกฎหมาย! ฉันขอร้อง อย่าทำให้เรื่องบานปลายเลยได้ไหม?”
เพี้ยะ!
เฮ่อฮวนตบหน้าซุนหย่าเต็มแรง แล้วด่าว่า “นังร่าน! ฉันอุตส่าห์ลำบากตรากตรำหาเงินอยู่ข้างนอก แต่เธอกลับไปมีชู้ในบ้าน หิวโหยขนาดนั้นเลยเหรอ? ถ้าไม่มีผู้ชายชั่ว ๆ ก็อยู่ไม่ได้ใช่ไหม?”
เขาช่างโชคร้ายจริง ๆ ที่ได้เมียแบบนี้
มันต่างอะไรกับดื่มเบียร์ชิงเต่า ขับรถเว่ยหม่า แล้วไปซื้อบ้านกับเหิงต้า?!
ซวยซ้ำซวยซ้อนชัด ๆ!
ซุนหย่าล้มลงกับพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้น “ขอโทษ ขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว ขอโทษ!”
ขอโทษแล้วมีประโยชน์อะไร?
อย่าลืมว่า
ตอนที่เฮ่อฮวนแต่งงานกับเธอ เขาเสียเงินไปไม่น้อย แค่สินสอดก็สูงถึงกว่า 700,000 หยวนแล้ว
ตอนนี้กลับหักหลังกันง่าย ๆ แบบนี้ คิดว่าเป็นเรื่องเล่น ๆ หรือไง?
ต้าจ้วงฉวยโอกาสนี้วิ่งพรวดออกจากบ้าน แล้วเผ่นหนีสุดชีวิต!
ไม่ถึงอึดใจ เงาของเขาก็หายลับไปแล้ว!
ความเร็วราวกับจรวด ต่อให้โบลต์มาเห็นก็ต้องยอมรับว่าเป็นที่สอง เพราะกลัวว่าถ้าวิ่งช้าไปแค่ก้าวเดียว เฮ่อฮวนจะสับเขาเป็นชิ้น ๆ
“ไอ้สารเลว! แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
เฮ่อฮวนถือมีดทำครัววิ่งไล่ตามออกไป
ซุนหย่ากลัวว่าเขาจะฆ่าคน จึงรีบวิ่งตามหลังไปร้องไห้แทบขาดใจ “สามี อย่าไล่เลย ขอร้องล่ะ อย่าไล่เลย ฮือ ๆ ๆ ๆ!”
เพี้ยะ~
เฮ่อฮวนตบเธออีกฉาด จนเธอตาลายเห็นดาว
“นังร่าน ยังจะช่วยพูดแทนไอ้เวรนั่นอีกเหรอ? ตกลงเธอเป็นผู้หญิงของฉันหรือของมันกันแน่?”
“หมอนั่นก็มีครอบครัว มีเมียอยู่แล้ว ยังจะไปมั่วกับมันอีก เธอไม่รู้จักอายบ้างหรือไง?”
“แม่งเอ๊ย วันนี้ถ้าฉันไม่ตีเธอให้ตาย คนอื่นคงคิดว่าฉันชอบถูกสวมเขา!”
เฮ่อฮวนจับซุนหย่าทุบตีและด่าทออยู่หน้าบ้าน
ระหว่างด่า เขาก็เตะเข้าที่ใบหน้าของซุนหย่าอย่างแรงจนจมูกเบี้ยว
ชั่วพริบตา!
ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างพากันมามุงดูเรื่องสนุก
“จุ๊ ๆ ๆ จับได้คาหนังคาเขาว่าแอบคบชู้ คราวนี้มีเรื่องให้ดูแล้ว”
“ฉันว่าแล้ว ซุนหย่าไม่ใช่ผู้หญิงดี ๆ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นก็ไม่แปลก”
“เสี่ยวเฮ่อมือหนักจริง ๆ ตีอย่างกับจะเอาให้ตาย!”
“จะโทษเสี่ยวเฮ่อก็ไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ชอบไปยั่วผู้ชายข้างนอก สมควรแล้ว”
“พูดตามตรง ต่อให้ความสัมพันธ์มีปัญหาก็ไม่ควรตีคนสิ นี่โดนตีจนเบลอไปหมดแล้ว”
ซุนหย่าถูกเฮ่อฮวนตีจนหน้าบวมช้ำ หัวแตกเลือดอาบ
ผู้ใหญ่บ้านหวังฟู่กุ้ยออกมาห้าม “เสี่ยวเฮ่อ เสี่ยวเฮ่อ หยุดตีเถอะ ตีต่อไปจะเกิดเรื่องเอานะ!”
ป้าฉินพุงยื่นเข้ามาขวางเฮ่อฮวน ไม่ให้เข้าใกล้ซุนหย่า “เสี่ยวเฮ่อ ใจเย็นก่อน ต่อให้จับชู้ได้ก็ใช่ว่าจะตีคนแบบนี้นะ เดี๋ยวเธอก็ถูกตีตายพอดี!”
เหวินลี่ก็มาช่วยห้าม “เสี่ยวเฮ่อ ผู้ชายที่ตีผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชายที่ดี มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกันได้”
ทุกคนล้อมเฮ่อฮวนไว้ตรงกลาง
ซุนหย่าฉวยโอกาสนี้รีบเผ่นหนี ร้องไห้พลางวิ่งกลับเข้าบ้าน แล้วลงกลอนประตู ไม่ยอมให้เฮ่อฮวนเข้าไป
เฮ่อฮวนที่กำลังคลุ้มคลั่งค่อย ๆ สงบลงบ้าง หลังจากทุกคนช่วยกันเกลี้ยกล่อม
สิบนาทีต่อมา ตำรวจก็มาถึง
ซุนหย่าเป็นคนแจ้งตำรวจ!
ตำรวจพาเฮ่อฮวนกับซุนหย่าไปที่สถานีตำรวจเพื่อไกล่เกลี่ย
——
กลางคืน
ยามค่ำคืนเงียบสงัด
ไกล่เกลี่ยกันอยู่นานหลายชั่วโมงกว่าจะเสร็จ
ตำรวจตักเตือนเฮ่อฮวนอย่างจริงจังว่า ห้ามตีซุนหย่าอีก หากยังทำร้ายเธออีก จะจับกุมและดำเนินคดีในข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนา
เฮ่อฮวนกลัวติดคุก จึงให้สัญญากับตำรวจว่าจะไม่ตีซุนหย่าอีก
หลังจากให้สัญญา เขาก็เขียนหนังสือรับรอง ตำรวจจึงยอมปล่อยตัว
ซุนหย่ากลับบ้านพ่อแม่ทั้งคืน เพราะกลัวว่าเขาจะกลับมาตีเธออีก
——