โลกหลากสีชวนให้คนลุ่มหลง!
เมื่ออยู่ท่ามกลางโลกอันแสนสุขที่มีภรรยาสาวสวยถึงสี่คน ลู่หยางย่อมมีพลังเหลือล้น...
รูปร่างของเถียนเสี่ยวอวี่ช่างงดงามจริง ๆ!
เถียนเสี่ยวอวี่อุ้มเสี่ยวเหอขึ้นมา แล้วเรียกเด็กอีกสามคน “พวกเธอสามคน มานี่สิ ไปเล่นในห้องกัน จะเล่นโยนก้อนหินก็ได้นะ”
“อื้อ ๆ ได้เลย”
“มาแล้วจ้ะ ป้าเถียน”
“ฉันไปด้วย”
เสี่ยวเหอทำหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู “มาม๊า หนูอยากนอนแล้ว”
“ได้ ๆ เสี่ยวเหอนอนเถอะ เดี๋ยวมาม๊าวางหนูลงบนเตียง นอนให้หลับสบายเลยนะ”
เสี่ยวเหอยิ้มน้อย ๆ แต่ไม่นานก็ปรือตาปิดเพราะง่วง ดูท่าทางเหมือนหลับได้ในพริบตา!
เถียนเสี่ยวอวี่อุ้มเธออย่างแผ่วเบา วางลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง แล้วห่มผ้าผืนบางสำหรับฤดูใบไม้ร่วงให้
ตอนนี้ยังห่มผ้าหนาเกินไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นถึงฤดูหนาวจะไม่มีผ้าห่มพอใช้
ในบ้านใหม่ที่มีลานกว้าง ชั้นล่างมีห้องหนึ่งที่จัดไว้ให้เถียนเสี่ยวอวี่ใช้เลี้ยงลูกโดยเฉพาะ ส่วนห้องข้าง ๆ เป็นห้องของแม่สามีกับพ่อสามี
แต่ปกติพ่อสามีไม่ค่อยอยู่บ้าน วัน ๆ เอาแต่ทำงานในไร่นา
ลู่หยางบอกให้ลู่เจิ้นหลู่กลับมาพักผ่อน แต่คนชนบทเข้าใจกันดี ตราบใดที่ยังขยับไหวก็ต้องทำงานต่อไป พอว่างขึ้นมา ไม่มีอะไรทำ ก็มีแต่จะรู้สึกหงุดหงิดอึดอัดใจ
สู้ทำงานในไร่นาไม่ได้ ทั้งได้สุขภาพดี อารมณ์แจ่มใส แถมยังปลูกธัญพืชได้อีกตั้งมากมาย
ลู่หยางชำแหละกวางจนเรียบร้อย แล้วให้เยี่ยอ้ายเหลียนใส่เครื่องปรุงลงไปหมัก จากนั้นทั้งคู่ก็ช่วยกันนำเนื้อกวางแขวนบนราวไม้ไผ่ทีละชิ้น