ใบหน้าของเธอค่อย ๆ มีสีแดงระเรื่อขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าเลือดลมดีขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย
อีกทั้งยังไม่หนาวจนตัวสั่นแล้ว อุณหภูมิร่างกายกลับมาเป็นปกติขึ้นมาก
ลู่เว่ยจวินก็ตามมาด้วย ระหว่างทางถึงได้มีโอกาสเอาเลือดกวางออกมา “ยังดี เลือดยังเอาออกมาได้อยู่ เอาไปเถอะ พี่สะใภ้ซิ่วซิ่วของแกต้องดื่มเหล้าเลือดกวางเพื่อรักษาโรคความเย็นชื้น”
“ได้!”
พวกลู่หยางกลับมาถึงหมู่บ้าน ป้าจาง ป้าหวัง และคุณยายอีกหลายคนก็ร้องขึ้นมาทันที “โอ๊ย! ดูนั่นเร็ว ลู่หยางกับพวกกลับมาแล้ว!”
เด็กทั้งแปดคนรีบวิ่งเข้ามาหา “คุณพ่อ คุณพ่อ คุณพ่อ!”
“ฮ่า ๆ ๆ! ดูสิ ยิงกวางได้แล้ว คืนนี้กินซี่โครงกวางกัน!”
“ดีจัง!”
“เยี่ยมไปเลย!”
เด็ก ๆ ทั้งกลุ่มดีใจสุด ๆ
ชาวบ้านสองสามคนตั้งใจจะเข้ามาช่วย พอเห็นกวางบนบ่าของลู่หยางก็รีบบอกว่า “เสี่ยวหยาง พวกเราช่วยแบกกลับไปให้!”
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ครับ ลำบากพวกคุณแล้ว เดี๋ยวผมแบ่งเครื่องในกวางให้เอากลับไปด้วย”
“ได้เลย!”
ชาวบ้านสองสามคนช่วยกันแบกกวาง แล้วต่างก็แยกย้ายกลับไป
กวางที่ลู่เว่ยจวินแบกอยู่ก็มีคนเข้ามารับไปช่วยแบกเช่นกัน
ลู่เว่ยจวินเองก็เหนื่อยอยู่บ้าง ลู่หยางจึงเดินตามหลัง คอยเล่าเรื่องออกล่าให้เด็ก ๆ ทั้งแปดคนฟัง
พอเด็ก ๆ ได้ยินว่าตอนออกล่าเจอหมาป่า ต่างก็หน้าตาตื่นด้วยความตกใจ “คุณพ่อ ออกไปล่าสัตว์อันตรายจังเลยค่ะ”
“ไม่เป็นไร โหย่วเหมย วางใจเถอะ พ่อจะระวังให้มากขึ้น”
โหย่วเหมยพูดอย่างเป็นห่วงว่า “คุณพ่อต้องดูแลตัวเองให้ดีนะคะ!”
“ได้!”
เด็ก ๆ ทุกคนกลับไปดูการชำแหละกวาง ส่วนลู่หยางก็แอบเหลือบมองเยี่ยกุ้ยหลานที่อยู่ท่ามกลางฝูงชน