ภรรยาสาวนี่ช่างยั่วยวนคนจริง ๆ
เพราะอย่างนี้ไง มีภรรยาก็ดีแบบนี้เอง แค่เขาเกิดมีความคิดอะไรขึ้นมา เถียนเสี่ยวอวี่ก็พร้อมปรนนิบัติ “นี่ เงินค่าขนมยี่สิบหยวน เอาไปซื้อหนังสือได้พอดี”
เถียนเสี่ยวอวี่รับเงินไป “เฮ้ แบบนี้สิค่อยยังชั่วหน่อย”
“จุ๊บ” เถียนเสี่ยวอวี่เป็นฝ่ายโน้มตัวเข้ามาจูบแก้มหล่อเหลาของลู่หยางหนึ่งที!
ลู่หยางยิ้ม แล้วสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนลงไปข้างล่าง
ตอนนี้ในลานบ้านเล็ก ๆ จัดโต๊ะวางอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว มีซุปหัวใจกวางกับเนื้อกวางผัดหอมใหญ่ นอกจากนี้ยังมีข้าวสวยนึ่ง เผือก มันฝรั่ง และอื่น ๆ
ลู่หยางนั่งลง ลู่เจิ้นหลู่ก็นั่งลงด้วย “กินข้าว!”
พอลู่เจิ้นหลู่พูดจบ ทุกคนก็รีบหยิบตะเกียบขึ้นมา
ลู่หยางกินข้าวไปพลาง เหลือบมองพ่ออย่างลู่เจิ้นหลู่ไปพลาง
“พ่อครับ พ่อดูไม่ค่อยมีความสุขเลยนะครับ?”
ลู่เจิ้นหลู่เหลือบมองลู่หยางเล็กน้อย “ก็เพราะแกนั่นแหละ ไอ้เด็กตัวเหม็น! พวกเขาถามกันว่าแกเบื่อพ่อแล้วหรือไง ถึงสร้างบ้านใหม่ที่เรือนเก่าให้พ่อ แล้วจะไล่พวกพ่อไปอยู่ทางโน้น?”
ลู่หยางยิ้มบาง ๆ “ฮ่า ๆ พ่อ แม่ ถ้าอยากอยู่เรือนเก่าก็อยู่บ้านใหม่ที่นั่นได้เลย ถ้าอยากอยู่กับพวกเราก็ไม่มีปัญหา ผมได้ทั้งนั้นครับ”
ลู่เจิ้นหลู่เคี้ยวข้าวกลืนลงไปแล้วพูดว่า “พ่อกับแม่จะย้ายไปนอนที่บ้านใหม่ในเรือนเก่ากันสักพักนี้แหละ
ลูกชายโตแล้ว ก็ต้องแยกครอบครัว อีกอย่าง บ้านที่เรือนเก่าก็เป็นบ้านใหม่แล้ว
พวกเราอยู่กับพวกแกก็ไม่ค่อยสะดวกเท่าไร พวกพ่อตื่นเช้ามาก แทบจะตีสี่ครึ่งก็ลืมตาแล้ว”