เถียนเสี่ยวอวี่เม้มปากยิ้มหวาน แล้วถลึงตาใส่ลู่หยางอย่างอ่อนโยน “อืม~ รู้แล้ว~”
ลู่หยางเดินไปที่ห้องครัว ตักน้ำแล้วนำไปที่ห้องอาบน้ำ
ส่วนเถียนเสี่ยวอวี่หยิบเสื้อผ้าของลู่หยางแล้วเดินไปที่ห้องอาบน้ำ “ลู่หยาง นี่ เสื้อผ้าของคุณ”
ลู่หยางเปิดประตูออกมา เอื้อมมือคว้ามือเถียนเสี่ยวอวี่ แล้วดึงเธอเข้าไปข้างใน
จุมพิตประทับลงมา ตามด้วยจูบดูดดื่มอย่างเร่าร้อน!
เถียนเสี่ยวอวี่ถูกจูบจนมึนงง ร่างกายอ่อนระทวยไปหมด
สุดท้ายเธอจึงหัวเราะพลางต่อว่า “อย่าแกล้งกันสิ ตอนนี้ยังกลางวันแสก ๆ ฉันไปก่อนนะ”
คราวนี้ลู่หยางถึงได้หยิบเสื้อผ้า แล้วปล่อยเถียนเสี่ยวอวี่ออกจากห้องอาบน้ำ
ถ้าไม่ใช่เพราะกลางวันกลัวว่าจะมีคนเยอะล่ะก็...
เขาคงจัดการเถียนเสี่ยวอวี่ไปแล้ว...
หลังอาบน้ำเสร็จ ด้านนอก...
ทุกคนทำงานกันเรียบร้อยแล้ว เนื้อแพะของลู่หยาง ลู่เว่ยจวินตัดไปห้าชั่ง ลู่เฟิงก็ตัดไปห้าชั่ง ส่วนแพะอีกสองตัววางอยู่บนรถวัวของลุงหลัว
ลู่หยางจึงขึ้นรถวัว มุ่งหน้าไปยังตัวเมือง
ที่บ้านของลู่หยาง หลิวซิ่วหลานกำลังทำซี่โครงแพะกินด้วยมืออยู่
นี่เป็นเมนูที่ลู่หยางต้องกินทุกครั้งที่ล่าแพะภูเขาได้
ลู่หยางเข้าเมืองไปที่ร้านอาหารเชิงลี่ คราวนี้ไม่ได้แวะไปหาพี่หง
เพราะแพะภูเขาสองตัวนี้ พูดตามตรง อย่างไรก็ควรส่งให้ร้านอาหารของตัวเองก่อน
เป็นอย่างที่คิด พอมาถึงร้านอาหารเชิงลี่ ลู่เจิ้นหลู่ก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “แพะภูเขานี่ดีเลย เสี่ยวจ้วง รีบมาชั่งเร็วเข้า”
“ครับ มาแล้ว!”
เสี่ยวจ้วงรีบยกแพะไปชั่ง “ลุงลู่ แพะสองตัวหนักรวมกัน 172 ชั่งครับ”