“จ่ายเป็นรายวัน!”
พี่สะใภ้ใหญ่สูดหายใจลึก ๆ เธอกำลังขาดเงินจริง ๆ
“ดี!”
เด็ก ๆ ในบ้านอยากได้กระเป๋านักเรียนใบใหม่ แต่เธอไม่ได้จับธนบัตรใบละสิบมานานแล้ว
แม้ที่บ้านจะได้กินเนื้อเพราะลู่เฟิงช่วยลู่หยางล่าสัตว์ แต่ช่องทางหาเงินก็มีน้อยเกินไป
ต้องเปลี่ยนแปลง!
คนจนย่อมคิดหาทางเปลี่ยนแปลง เมื่อความคิดเปลี่ยน ทุกอย่างก็จะคล่องตัว!
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ งั้นก็ตกลงกันตามนี้”
ชั่วพริบตา ทุกคนในครอบครัวใหญ่ก็มีเป้าหมายร่วมกัน และมองเห็นผลตอบแทนจากความพยายามของตัวเอง
พี่สะใภ้สองต้องดูแลลูก เธอช่วยทำความสะอาดได้ แต่คงทิ้งลูกไปทำงานรับจ้างจิปาถะไม่ได้ เพราะถ้าพาลูกไปไร่พริกด้วย ก็จะดูแลไร่ได้ไม่ทั่วถึง
อีกอย่าง เดือนหนึ่งได้เงินยี่สิบหยวน สำหรับเธอแล้ว นี่ก็เป็นรายได้ที่มั่นคงมากแล้ว
อย่างน้อยบ้านของลู่หยางก็ตั้งอยู่ตรงนี้ หากเธอทำความสะอาดได้เรียบร้อยและบริการดี ลู่หยางก็จะจ้างเธอต่อไปเรื่อย ๆ
ตอนกลางคืน หลังทุกคนกินข้าวเสร็จ ซิ่วซิ่วกับพวกผู้หญิงก็คุยกับพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้สองต่ออีกพักหนึ่ง จากนั้นพวกเธอก็ช่วยกันเก็บกวาดบ้าน
กลางคืนลู่หยางแอบอุ้มหลิวซิ่วหลานไปที่ห้องหลัก แล้วก็จัดหนักกันอยู่พักใหญ่...
หลิวซิ่วหลานสวมเสื้อผ้ากลับเข้าที่ พลางอกอวบขาวผ่องสั่นไหวเล็กน้อย “อย่าให้เด็ก ๆ รู้เข้าล่ะ ฉันกลับห้องก่อนนะ”
“ซิ่วซิ่ว แน่ใจนะว่าเดินไหว?”
หลิวซิ่วหลานลองยกขาขาวผ่องขึ้น “โอ๊ย ขาฉันล้าจัง~”
ลู่หยางขยับเข้าไปใกล้หลิวซิ่วหลาน ได้กลิ่นครีมหิมะหอมจาง ๆ จากตัวเธอ “งั้นผมอุ้มคุณกลับไป”