ไม่รู้ว่าเขาจะยอมให้ลู่หยางจ้างผ่าฟืนเพื่อเลี้ยงดูคนในครอบครัวจริงหรือเปล่า แต่ในเวลาเช่นนี้ ความหวังเพียงน้อยนิดนี้เอง คือแรงผลักดันและความคาดหวังที่ทำให้โจวต้าจว้งยังมีชีวิตอยู่!
การผ่าตัดประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี แม้จะเสียเลือดมาก แต่ตอนโจวต้าจว้งออกมาจากห้องผ่าตัด เขาก็หมดสติไปแล้ว
ลู่หยางยื่นเงินสองร้อยหยวนให้เหออวี้หลาน บอกให้เธอเก็บใส่กระเป๋า แต่ไม่ว่าอย่างไรเหออวี้หลานก็ไม่กล้ารับ
ต่อมาลู่หยางจึงพูดว่า “พี่สะใภ้เหอ อย่ากดดันตัวเองกับเงินก้อนนี้มากนัก ต่อไปให้พี่ชายต้าจว้งช่วยผ่าฟืนให้ผมก็แล้วกัน ยังไงบ้านผมก็เผาฟืนเร็ว ต่อให้เขามาทุกวันก็ยังมีฟืนให้ผ่า ผมจะให้เขาหาเงินได้เดือนละสิบแปดหรือยี่สิบหยวนเป็นอย่างน้อย”
เหออวี้หลานน้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง “ค่ะ ดีเลย”
ลู่หยางรอจนโจวต้าจว้งฟื้นขึ้นมาหลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง “ลู่หยางกลับบ้านไปแล้ว เขาฝากเงินสองร้อยหยวนไว้ให้ผม”
โจวต้าจว้งเจ็บจนสูดปาก “ซี๊ด จะไปรับเงินเขามาได้ยังไง?”
เหออวี้หลานยิ้มอย่างมีความสุข “ลู่หยางบอกว่ารอให้ร่างกายพี่หายดีแล้ว ทุกวันก็ไปช่วยผ่าฟืนที่บ้านเขาได้ เขาบอกว่าจะให้พวกเราหาเงินได้เดือนละสิบแปดหรือยี่สิบหยวนเป็นอย่างน้อย!”
โจวต้าจว้งยิ้มกว้าง “ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย แต่ขาข้างนี้พิการไปแล้ว กลัวว่าจะทำงานได้ช้าน่ะสิ”
“ไม่ต้องรีบ ค่อย ๆ ทำไป”
“เออ ได้”
“มา ต้าจว้ง ดื่มโจวข้าวโพดเล็กถ้วยนี้ก่อน ฉันเพิ่งซื้อมา”
“อืม ดี”
สามีภรรยาค่อย ๆ คนหนึ่งป้อน อีกคนกิน บรรยากาศช่างอบอุ่นและมีความสุข