ลู่หยางสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างแรงกล้าที่เถียนเสี่ยวอวี่ต้องการเขา โดยเฉพาะแววตาที่เถียนเสี่ยวอวี่มองเขา
แววตานั้นทำให้เขาหลงใหลยิ่งกว่าตอนที่เธอเห็นหนังสือเล่มโปรดเสียอีก...
หลังจากทั้งคู่เหนื่อยจนหมดแรง ลู่หยางก็อุ้มเถียนเสี่ยวอวี่กลับไปยังห้องด้านข้าง แล้วอุ้มเสี่ยวเหอขึ้นมาด้วย ก่อนจะช่วยให้น้องฉี่เบา ๆ ลงในอ่างใบเล็กที่วางอยู่ข้าง ๆ
เด็กหญิงตัวน้อยไม่ลืมตาสักนิด แต่เมื่อรู้สึกถึงท่านั้นก็ฉี่ออกมาอย่างว่าง่าย จากนั้นลู่หยางก็ห่อตัวเธอกลับเข้าไปในผ้าห่มบาง ๆ ก้นเล็ก ๆ เชิดขึ้นนิดหนึ่ง แล้วเธอก็หลับต่ออย่างมีความสุข
หลังดูแลแม่ลูกทั้งสองเรียบร้อย ลู่หยางก็กลับไปยังห้องของตัวเอง ตอนนั้นเวลาประมาณเที่ยงคืนยี่สิบนาที เขาสูดลมหายใจลึก ๆ พอรู้สึกสบายตัวแล้วก็หลับสนิทอย่างเป็นสุข
วันรุ่งขึ้น
หลังตื่นนอน ลู่หยางก็ไปดูบ้านหลังใหม่ที่อยู่ด้านหลัง ภายในมีฝุ่นจากการก่อสร้างอยู่ประปราย ยังเห็นสภาพหยาบ ๆ ที่ยังไม่ได้ตกแต่ง
ต้องตกแต่งบ้านเสียหน่อยพอดี ช่างที่สร้างบ้านรับงานตกแต่งด้วย และเขาก็นัดให้มาที่บ้านวันนี้อยู่แล้ว จะได้คุยรายละเอียดกัน
ลู่หยางนั่งลงบนก้อนอิฐตรงประตูบ้านหลังใหม่
พอช่างตกแต่งมาถึง ลู่หยางก็พูดว่า “ตอนตกแต่งช่วยใช้ปูนซีเมนต์ดี ๆ หน่อย อย่าให้น้ำซึมเข้ามา งานกันน้ำต้องทำให้ดี”
“ได้ วางใจได้เลย”
“ฉาบผนังด้วยปูนขาวให้ขาว ๆ แล้วก็ปูกระเบื้องตรงผนังห้องรับแขกขึ้นมาสูงสักเมตรยี่สิบ”
“ได้ เรื่องนี้วางใจได้ ผมจำไว้แล้ว”
ลู่หยางบอกความต้องการอย่างอื่นเพิ่มเติม ช่างตกแต่งจึงไปเตรียมกระดาษกับปากกาเพื่อคำนวณวัสดุที่ต้องใช้