สี่สิบนาทีต่อมา ลู่หยางก็อิ่มเอมใจ ก่อนจะอุ้มเถียนเสี่ยวอวี่กลับไปยังห้องด้านข้าง
กลางดึก เยี่ยอ้ายเหลียนก็ถูกเขาจัดการไปสองรอบ
เยี่ยอ้ายเหลียนนึกว่าลู่หยางลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ที่ไหนได้ เขากลับมาหาเอาตอนดึก
เยี่ยอ้ายเหลียนจึงปล่อยให้เขาทำตามใจ...
ลู่หยางส่งเยี่ยอ้ายเหลียนที่อ่อนนุ่มกลับห้องอย่างสบายใจ แล้วก็เข้านอน
พอถึงเวลาราวตีสี่ ลู่หยางก็แอบพาเฉินเสี่ยวเสี่ยวมาหา
เฉินเสี่ยวเสี่ยวกำลังหลับสบายอยู่แท้ ๆ แต่กลับถูกปลุกขึ้นมาเปิดประสบการณ์อีกครั้ง
เฉินเสี่ยวเสี่ยวเองก็แอบยินดีอยู่ในใจ
เธอไม่ได้ถูกเรียกหาเสียนานแล้ว
เฉินเสี่ยวเสี่ยวเป็นคนที่มีผิวขาวที่สุดในบรรดาพวกเธอ
เพราะเธอไม่ค่อยได้ตากแดด แถมยังนั่งเย็บเสื้อผ้าเป็นงานหลัก เนื้อหนังจึงนุ่มกว่าคนอื่นอยู่บ้าง แต่ช่วงหลังได้กินเนื้อเยอะ ผิวก็เลยกระชับและยืดหยุ่นขึ้น
ลู่หยางจัดการกับเธอไปสองรอบเต็ม ๆ
แถมทั้งสองรอบยังยอดเยี่ยมทั้งคู่
เฉินเสี่ยวเสี่ยวเขินจนทำตัวไม่ถูก กระซิบว่า “เร็วหน่อยสิ~ เดี๋ยวฟ้าก็สว่างแล้ว~”
“อืม ๆ ใกล้แล้ว!”
ทั้งคู่ลดเสียงลงจนเบาแทบไม่ได้ยิน
ลู่หยางอดหัวเราะไม่ได้ เฉินเสี่ยวเสี่ยวเป็นผู้หญิงที่มีลูกเล่นแพรวพราวจริง ๆ
พอได้ปลดปล่อยแล้ว เธอก็ซบอยู่บนตัวลู่หยาง สูดหายใจลึก ๆ...
หรือจะพูดว่าเหนื่อยจนหอบหายใจก็ได้...
หลังส่งเฉินเสี่ยวเสี่ยวกลับห้อง ลู่หยางก็เปลี่ยนเป็นชุดที่นุ่มสบาย แล้วออกไปวิ่ง
ต้องบอกเลยว่าร่างกายของลู่หยางแข็งแรงเอาเรื่อง!
ผู้หญิงทั่วไปทนแรงเขาไม่ไหวหรอก!
ตอนนี้เรียกได้ว่า ต่อให้สลับไปหาผู้หญิงหลายคนในหนึ่งเดือน เขาก็ยังสบาย ๆ