หลิวเสี่ยวชิงค่อย ๆ ผลักประตูเบา ๆ แต่ประตูที่พังอยู่กลับมีเก้าอี้ตัวหนึ่งขวางไว้ด้านหลัง!
หลิวเสี่ยวชิงจึงทำอะไรไม่ได้ นอกจากปลุกลู่หยางให้ตื่น แล้วค่อยหาโอกาสทำอะไรสักอย่าง...
“เสี่ยวชิง ลงมาช่วยเลือกเมนูเร็ว!”
เสียงของลู่เจิ้นหลู่ดังมาจากชั้นล่าง หลิวเสี่ยวชิงแอบกัดฟันเบา ๆ...
“มาแล้วค่ะ!”
ไม่มีทางเลือกแล้ว จะเข้าใกล้ลู่หยางได้ยังไงกัน?
คงต้องรอโอกาสหน้าแล้ว
หลิวเสี่ยวชิงรู้สึกผิดหวังอยู่ในใจเล็กน้อย ผงยานั่นมีอยู่แค่ซองเดียว ตอนที่เธอเข้าไปเมื่อครู่ก็แอบโปรยไปแล้ว
แต่ลู่หยางฉลาดเกินไป เขาสังเกตได้ว่ากลิ่นในอากาศผิดปกติ เลยเปิดหน้าต่างระบายกลิ่นออกไป
ยาชนิดนี้กลัวอากาศถ่ายเท แค่ครู่เดียวก็จางหายไปหมดแล้ว
ลู่หยางนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ พอได้ยินเสียงประตูเปิดก็ถามว่า “พี่หยาง ผู้ชายตัวโตอย่างคุณนอนอยู่ ทำไมถึงเอาเก้าอี้มาขวางประตูล่ะ?”
หลิวเสี่ยวจวงเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มซื่อ ๆ “ไอ้หนู แกคันไม้คันมือหรือไง?”
“ไม่กล้าครับ ไม่กล้า ลุงลู่ให้ผมมาตามพี่ลงไปกินข้าว”
“ได้ เดี๋ยวฉันลงไป”
ลู่หยางค่อย ๆ ตั้งสติ ผู้ชายเวลาตื่นนอนน่ะ
ถ้าไม่ปรับอารมณ์ให้ดีก่อน เกิดพนักงานสาวเห็นเข้า คงน่าอายแย่...
หลิวเสี่ยวจวงลงไปก่อน “พี่หยางกำลังตามลงมา อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว”
ลู่เจิ้นหลู่พูดว่า “ทุกคนกินกันได้เลย”
หลิวเสี่ยวชิงรีบยิ้ม “อา รอพี่หยางก่อนดีไหมคะ?”
ตอนนั้นเองลู่หยางก็เดินลงมาแล้วพูดว่า “มาแล้ว กินกันเถอะ ฉันหิวแล้ว”
จากนั้นทุกคนก็ตักข้าวใส่ชามคนละครึ่งชาม ตรงหน้ามีกับข้าวหกอย่าง