ฝ่ามือของลู่หยางชุ่มไปด้วยเหงื่อ หากตอนเหนี่ยวไกคลาดเคลื่อนไปแม้แต่น้อย ผลลัพธ์ที่ตามมาก็คือเสือตาย หรือเขาตาย!
เสือเองก็ตกใจเช่นกัน มนุษย์สองขาคนนี้คืออะไร?
เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
เสือไม่เคยเจอสัตว์ร้ายแบบนี้มาก่อนเลยหรือ?
คนกับเสือต่างจ้องมองกันและกัน
ลู่หยางเห็นรูเหรียญทองแดงปรากฏขึ้น ล็อกเป้าหมายไว้ “ปัง!”
สมกับเป็นราชันแห่งขุนเขา เสือหลบได้อย่างรวดเร็ว แต่ระบบก็ไม่ใช่ของไร้ประโยชน์ กระสุนทำให้ผิวหนังของเสือเป็นรูเล็ก ๆ ได้สำเร็จ
เสือเจ็บจนคำรามลั่น เสียงคำรามของมันทำให้สัตว์ตัวเล็ก ๆ รอบข้างพากันหดคอ
ลู่หยางมองดูแล้ว ระบบนี่ไม่เลวจริง ๆ กระสุนเจาะเข้าไปในตำแหน่งที่เล่นงานได้เจ็บแสบมาก
ตรงขาหน้าขวาของเสือ
แบบนี้เวลามันกระโจน อุ้งเท้าขวาก็จะออกแรงได้ไม่เต็มที่เหมือนก่อน
ลู่หยางกับเสือประจันหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง
เสือเองก็พบว่าอุ้งเท้าหน้าขวาบาดเจ็บ พอใช้กรงเล็บตะปบลงไป กลับจับลู่หยางไม่ได้
เลือดของมันเองต่างหากที่ไหลออกมา
โชคดีที่ลู่หยางเป็นนักวิ่งฝีเท้าดี
เขาจึงวิ่งหนีเสืออยู่บนเทือกเขาเป่ยหลิงราวสามนาที
ระหว่างวิ่งด้วยความเร็วสูง ลู่หยางเล็งรูเหรียญทองแดงที่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ล็อกเป้าหมาย “ปัง!”
เสือเองก็หาจังหวะโจมตีลู่หยางได้ แล้วฟาดหางใส่!
“ผัวะ!”
ลู่หยางรู้สึกเหมือนถูกกระบองไฟฟ้าฟาด ทั้งปวดทั้งชาแปลบไปหมด!
ลู่หยางฝืนทนความเจ็บที่ขาซ้ายซึ่งถูกหางเสือฟาด
แล้วเหนี่ยวไกอีกครั้ง คราวนี้ “ปัง!”
เสือถูกยิงเข้าอีกนัด แต่มันก็สมกับเป็นเสือ ไม่กลัวความเจ็บปวดเลย