ฆ่าโจรภูเขาไปสองคน แถมยังได้หมูป่ามาราวสามร้อยชั่ง นับว่าเป็นผลเก็บเกี่ยวที่อุดมสมบูรณ์ทีเดียว
ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านด้านหลัง พอลงจากรถ ชาวบ้านหลายคนก็เข้ามาช่วย “ลู่หยาง ได้หมูป่าตัวใหญ่แบบนี้มาอีกแล้วเหรอ!”
“โธ่เอ๊ย เก่งจริง ๆ เลยนะ!”
“นายสุดยอดไปเลย!”
“ทำไมนายถึงโชคดีขนาดนี้นะ!”
ชาวบ้านในหมู่บ้านหลายคนเข้ามาช่วยกันคนละไม้คนละมือ
พวกเขาช่วยกันหามหมูป่าหนักราวสามร้อยชั่งกลับไป
ลู่หยางยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดีมาตลอดทาง “เป็นเพราะสวรรค์ประทานข้าวให้กินน่ะครับ แค่โชคดีเท่านั้นเอง”
ส่วนหลิวเอ้อจิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่มีโอกาสได้ยื่นมือช่วยเลยจริง ๆ
เพราะทุกคนต่างพร้อมใจกันเบียดหลิวเอ้อจิงออกไป
ชาวบ้านแถวนี้ ใครบ้างจะไม่รู้ว่าหลิวเอ้อจิงมีความคิดชั่วร้ายแค่ไหน
เขาทำให้ครอบครัวของลู่หยางแตกแยกจนต้องหย่าร้างกันหมด
ถ้าผู้หญิงทั้งหลายไม่อาลัยอาวรณ์จนไม่ยอมจากไป ป่านนี้ลู่หยางคงต้องเลี้ยงลูกแปดคนตามลำพังแล้ว
นั่นจะเป็นชีวิตที่ลำบากแค่ไหนกัน
ชีวิตที่ต้องเป็นทั้งพ่อทั้งแม่ ใครจะไม่รู้ว่ามันลำบาก
สามีภรรยาช่วยกันดูแลบ้าน อย่างน้อยก็ยังมีคนคอยช่วยเหลือกัน
แต่ถ้าต้องอยู่คนเดียว ชีวิตก็คงขมขื่นจนแทบทนไม่ไหว...
มีสักกี่คนที่เข้าใจประเด็นสำคัญตรงนี้
หลายคนต่างสงสารผู้หญิงทั้งหลายของลู่หยาง ถ้าลู่หยางไม่ขยันขันแข็งขึ้นมา ป่านนี้ผู้หญิงเหล่านั้นคงต้องเลี้ยงลูก ดูแลงานในไร่นา แล้วยังสานถังมะลิไปขายอีก
ชีวิตคงขมขื่นเหมือนกินดีขมเป็นแน่