พวกมันพูดกันว่าจะลักพาตัวสาวงามที่สุดของหมู่บ้านเซี๋ยโกวว์ถุนกับหมู่บ้านเชียนจิ้นไป
นั่นไม่ใช่หมายตาซิ่วซิ่วกับพวกเธออย่างชัดเจนหรอกหรือ?
เรื่องแบบนี้ไม่มีทางปล่อยให้เกิดขึ้นเด็ดขาด!
ถ้าซิ่วซิ่วกับพวกเธอถูกลักพาตัวไป แล้วหลังจากนั้นจะใช้ชีวิตกันยังไง?
ต้องทนให้คนในหมู่บ้านชี้หน้าซุบซิบนินทาหรือ?
ต้องทนฟังข่าวลือไร้สาระหรือ?
พอลู่หยางนึกถึงเรื่องพวกนี้ ก็ไม่เสียใจเลยที่ฆ่าฆาตกรคนนั้น
คำให้การของลู่หยางตรงกับข้อเท็จจริงทุกประการ
ท้ายที่สุด คนจากสถานีตำรวจก็เขียนสรุปผลคดี
จากนั้นทุกคนก็ลงเขากลับไปพร้อมกัน
ครั้งนี้นับว่าลู่หยางช่วยสถานีตำรวจจัดการฆาตกรอย่างเหอซวงเฟิงกับเยี่ยเอ้อหลางด้วยตัวเอง
สามวันต่อมา ลู่หยางได้รับเงินรางวัลหกร้อยหยวนที่สถานีตำรวจส่งมาให้ อีกทั้งยังลงทะเบียนยกย่องผลงานของเขาโดยใช้ชื่อสมมุติ
แต่ในเอกสารภายในกลับใช้ชื่อจริง
รองผู้กำกับสถานีตำรวจเสนอชื่อลู่หยางขึ้นไป เตรียมให้เขาเป็นตำรวจนอกอัตรา รับผิดชอบลาดตระเวนและคุ้มครองหมู่บ้านในเทือกเขาจื่อหลิง
เพราะในเทือกเขาจื่อหลิงมีฆาตกรกับพวกคนสิ้นคิดซ่อนอยู่ตั้งเท่าไรก็ไม่รู้
ตำรวจธรรมดาทั่วไปเข้าไปในเทือกเขาจื่อหลิงก็หลงทางได้ง่าย
ลู่หยางจึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมไม่น้อย
รองผู้กำกับจึงเสนอให้ลู่หยางเป็นตำรวจนอกอัตรา
มีเงินเดือน แต่ชั่วคราวยังเป็นตำรวจนอกอัตราอยู่
เมื่อมีตำแหน่งว่าง ค่อยเปลี่ยนเป็นตำรวจประจำการ
พอได้ยินข้อเสนอนี้ ลู่หยางก็ยืนตรงทำความเคารพรองผู้กำกับทันที “ขอบคุณรองผู้กำกับที่สนับสนุนครับ!”