นอกลานบ้านเล็ก ๆ มีคนอีกหลายคนที่ยังซื้อเนื้อกวางไม่ทัน
ลู่หยางโบกมือใหญ่ “พี่ครับ ฆ่ากวางอีกตัวมาขายเถอะ!”
“จริง ๆ ถ้าจะทำเนื้อเค็ม ก็ไม่มีไหเหลือพอใส่แล้ว ขายเพิ่มอีกตัวก็ได้!”
เฉิงว่านเจินพูดพลางยิ้มแฉ่ง
เฉิงว่านเจินยืนเก็บเงินอยู่ข้าง ๆ ยิ้มจนตาหยี
ลู่หยางยิ้มพลางปรบมือเบา ๆ “วันนี้ทุกคนได้กินเนื้อกันถ้วนหน้า! ทั้งหมู่บ้านมีความสุข!”
“ฮ่า ๆ ต้องขอบคุณเสี่ยวหยางแล้ว!”
ชั่วขณะนั้น ผู้คนมากมายทั่วหมู่บ้านเซี๋ยโกวว์ถุนพากันกลับบ้านไปลับมีดทำครัว เพราะไม่ได้กินเนื้อมานานจนมีดทำครัวแทบจะขึ้นสนิมแล้ว
ลู่หยางพูดอย่างดีใจ “ซิ่วซิ่ว คืนนี้ตุ๋นซี่โครงกวางกินกัน เอาแบบใช้มือจับกินเลย!”
หลิวซิ่วหลานยิ้มแล้วตอบ “ได้ ฟังคุณก็แล้วกัน!”
หลิวซิ่วหลานหยิบซี่โครงกวางมาผ่าครึ่ง หั่นแบ่งเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนลงหม้อต้ม เติมเครื่องเทศตุ๋นเนื้อลงไปเล็กน้อย
กลิ่นหอมพลันลอยไปไกล
ลู่หยางลงมือทำน้ำจิ้มพริกด้วยตัวเอง
เขาสับกระเทียมกับขิง เติมน้ำมันถั่วลิสง ใส่ต้นหอมกับพริกลงไปเคี่ยวในกระทะ จากนั้นเติมซีอิ๊วขาว ผงชูรส และเกลืออย่างละนิด
“กลิ่นหอมจริง ๆ!”
เยี่ยอ้ายเหลียนกำลังคุมไฟ พอได้กลิ่นก็ถึงกับน้ำลายสอด้วยความตื่นเต้น “ถ้าเอาซี่โครงกวางมาจิ้มน้ำจิ้มนี่ล่ะก็ รับรองว่าเด็ดสุด ๆ!”
ลู่หยางยิ้มหน้าบาน
“ฮ่า ๆ เรื่องกินนี่ต้องยกลู่หยางให้เลย น้ำจิ้มนี่หอมจริง ๆ”
ลู่หยางค่อย ๆ ตักน้ำจิ้มใส่อ่างใบใหญ่ พักไว้ให้เย็น แล้วค่อยแบ่งใส่ชามเล็กของเด็ก ๆ ให้พวกเขากินไปจิ้มไป รับรองว่าหอมอร่อยแน่นอน