วัดอุณหภูมิแล้วพบว่าขึ้นไปถึง 38.5 องศา
ปลุกลู่หยางให้ลุกขึ้นมากินยาลดไข้แบบเม็ดใหญ่หนึ่งเม็ด แล้วประคบด้วยผ้าขนหนูอุ่น ๆ หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลิวซิ่วหลานก็หลับไปในตอนรุ่งเช้า...
เถียนเสี่ยวอวี่ตื่นขึ้นมาดู ก็เห็นหลิวซิ่วหลานนอนหลับอยู่ข้างเตียงของลู่หยาง
เธอบอกทุกคนว่าอย่าส่งเสียงดัง “เมื่อวานลู่หยางป่วย พี่ซิ่วดูแลเขาจนตัวเองหลับไปด้วย พวกเราอย่าส่งเสียงดังแถวนี้นะ”
เด็กทั้งแปดคนเชื่อฟัง ไม่ส่งเสียงดัง
เฉิงว่านเจินเป็นห่วง จึงเข้าไปดู แต่ไม่ได้ปลุกทั้งสองคน
เฉิงว่านเจินพูดด้วยความเป็นห่วงเบา ๆ ว่า “คนเรากินธัญพืชห้าชนิด จะไม่ป่วยได้อย่างไร เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว”
เยี่ยอ้ายเหลียนกำลังเด็ดผักอยู่พลางพูดว่า “แม่ อย่าเป็นห่วงเลยค่ะ พี่ซิ่วดูแลลู่หยางได้ดี ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
“อืม ดีแล้ว มีพวกเธออยู่ในบ้าน แม่ถึงจะสบายใจ”
ตอนเที่ยงลู่หยางตื่นขึ้นมา แล้วออกไปปัสสาวะ
พอกลับมา หลิวซิ่วหลานก็ไปทำอาหารแล้ว
“ลู่หยาง มากินโจ๊กขาวสักหน่อย”
หลิวซิ่วหลานยกโจ๊กขาวที่ต้มไว้ตั้งแต่เช้ามาให้ลู่หยาง กินคู่กับผักเขียวนิดหน่อย
ลู่หยางกินหมดอย่างรวดเร็ว
“ซิ่วซิ่ว ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย”
หลิวซิ่วหลานยิ้มแล้วพูดว่า “แข็งแรงเหมือนลูกวัวเลยนะ เมื่อวานไข้ขึ้นไปถึง 38.5 องศาเชียว!”
“แฮะ ลำบากซิ่วซิ่วดูแลฉันแล้ว”
“อืม ไม่เป็นไร คุณไปนอนพักสักหน่อยเถอะ จะได้ฟื้นตัวดี ๆ”
“อือ ได้”
ลู่หยางกลับเข้าไป แล้วกินยาที่หลิวซิ่วหลานเตรียมไว้บนโต๊ะ