ลู่หยางไม่ได้อยู่ว่างเลยหรือ?
แต่ไม่รู้ว่าพี่น้องคนไหนกันที่ถูกเขาจับไว้?
หลิวซิ่วหลานรู้สึกขื่นใจขึ้นมานิดหน่อย เพราะร่างกายของเธอไม่ค่อยแข็งแรง
ไม่อย่างนั้น ต่อให้เหนื่อยแค่ไหน อย่างน้อยก็คงทำได้อีกสักสองสามครั้ง
ลู่หยางไปที่ห้องโถงใหญ่ ยื่นเงิน 20 หยวนให้หลิวซิ่วหลาน “ซิ่วซิ่ว เงินค่าขนมของคุณ 20 หยวน”
หลิวซิ่วหลานพูดอย่างเขินอาย “ได้ค่ะ งั้นฉันรับไว้นะคะ”
“อือ” ลู่หยางไปที่ห้องของเยี่ยอ้ายเหลียนต่อ แล้วมอบเงิน 20 หยวนให้เธอเหมือนกัน
เยี่ยอ้ายเหลียนกำลังหลับสบาย เขาจึงค่อย ๆ สอดเงินไว้ใต้หมอนของเธอ
ลู่หยางกลับไปนอนต่ออีกพักหนึ่ง
กว่าจะตื่นก็เจ็ดโมงเช้า กินอาหารเช้าเสร็จแล้วก็แวะไปบ้านลู่เว่ยจวิน
“เว่ยจวิน คืนนี้เราไปล่าสัตว์กัน อย่าลืมกินเนื้อให้อิ่มล่ะ!”
“ได้เลย พี่หยางวางใจได้”
ลู่หยางแวะไปบ้านลุงหลัวต่อ “ลุงหลัว วันนี้อย่าใช้วัวแก่หนักเกินไปนะ พรุ่งนี้ผมกลับจากล่าสัตว์ คงต้องขอใช้รถวัวของลุง”
ลุงหลัวกำลังหยิบหญ้ามาให้วัวแก่ “โธ่เอ๊ย! จะไปล่าสัตว์อีกแล้วหรือ?”
“อือ แน่นอน วัยหนุ่มเป็นช่วงเวลาที่เหมาะกับการล่าสัตว์ที่สุด!”
“ได้สิ ลุงจะต้มข้าวต้มขาวเนื้อเนียนให้วัวกินสักหน่อย ให้มันได้พักผ่อนทั้งวัน พรุ่งนี้จะได้ลากของให้เอ็งดี ๆ!”
“ได้ครับ ขอบคุณลุงหลัวมาก”
“ไม่เป็นไร เรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”
ลู่หยางกลับบ้านไปลับมีดสั้นกับมีดฟันเล่มใหญ่ บำรุงรักษาปืน แล้วก็เตรียมเชือกกับข้าวของอื่น ๆ
จากนั้นลู่หยางก็เตรียมยาอีกหน่อย แล้วไปหาหมอเฉิน เพราะผงปลุกสัตว์ที่ได้มาคราวก่อนเหลือไม่มากแล้ว