“อย่าไปฟังคำพูดของพวกยายแก่พวกนั้นเลยนะ ลู่หยางเป็นญาติกับพวกเรา จะแต่งงานกับแม่ไม่ได้หรอก”
“น่าเสียดายจัง ลู่โหย่วหัวเอาเนื้อมาให้ผมกินตั้งหลายครั้งแน่ะ”
“ไอ้ลูกโง่ อยากกินเนื้อหรือไง”
“ครับ”
“แม่จะไปซื้อมาจากลู่หยางสักหน่อย แกอย่าไปขอเนื้อจากลูก ๆ ของเขากินล่ะ”
“แม่ครับ ผมไม่ได้ขอ ผมช่วยโหย่วหัวสอนการบ้าน เขาเลยตอบแทนผมครับ”
“อ้อ ลูกแม่เก่งจริง ๆ!”
หลิวซานหัวหยิบเงินหนึ่งหยวนออกมาจากตัว “แม่จะไปซื้อเนื้อมาสักหน่อย แกอยู่บ้านเขียนการบ้านดี ๆ นะ”
“ครับ”
ไม่นานหลังจากนั้น
หน้าลานบ้านของลู่หยาง
“ลู่หยาง อยู่บ้านหรือ”
ท่อนบนของลู่หยางสวมเสื้อกั๊กแรงงานแบบยุค 80 เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแข็งแรงแน่นกระชับ
หลิวซานหัวเห็นแล้วถึงกับกระตุกมุมปาก
“ป้าซานหัวมาหาผมมีธุระอะไรหรือครับ”
หลิวซานหัวยิ้มบาง ๆ ก่อนพูดอย่างเขินอายว่า “ป้าอยากมาซื้อเนื้อกลับไปให้เผิงอวี่กินเพิ่มสักหน่อย”
“ได้ครับ รอเดี๋ยวนะ ผมไปเอามาให้”
ลู่หยางเดินเข้าไปด้านหลังครัว หยิบเนื้อสามชั้นอย่างดีมาชิ้นหนึ่ง พร้อมกับขาหมูอีกครึ่งขา “ป้าซานหัว เนื้อสามชั้นนี่ผมขายให้ป้า หกเจี่ยว ส่วนขาหมูนี่ผมให้ครับ”
หลิวซานหัวหยิบเงินออกมาจากตัว นับหกเจี่ยวส่งให้ “เก็บขาหมูไว้เถอะ เอาไปให้โหย่วหัวกับเด็ก ๆ กิน พวกเขากำลังโต”
“ป้าซานหัวรับไปเถอะครับ อย่าบังคับให้ผมต้องตามไปให้ถึงบ้านเลย”
หลิวซานหัวทำหน้าเขินอาย “ถ้าอย่างนั้น...ป้ารับไว้ก็ได้หรือ”
“รับไว้เถอะครับ ผมเป็นนายพราน เนื้อพวกนี้ไม่ขาดหรอก”