หน้าแดงขึ้นมาหน่อย
เขิน ๆ พูดว่า “พี่หงเป็นคนแรกที่ได้นั่งจักรยานคันใหม่ของผมเลยนะครับ”
พี่หงหน้าแดงขึ้นมานิดหน่อยแล้วพูดว่า “แบบนี้พี่เขินจริง ๆ นะ จะให้พี่หงห่อซองแดงเป็นของขวัญให้ไหม?”
“ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง”
พี่หงขึ้นนั่งบนจักรยานอีกครั้ง คราวนี้มือของพี่หงก็ค่อย ๆ จับเสื้อของลู่หยางไว้
ท่าทางดูสำรวมมีมารยาทมาก
ทำเอาลู่หยางอดหัวเราะไม่ได้
เขาหนุ่มหล่อออกปานนี้
พาพี่หงไปด้วยแท้ ๆ แต่พี่หงกลับทำเหมือนเป็นคู่รักที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก...
ช่างน่าสนุกจริง ๆ
“พี่หง ถึงแล้วครับ”
“อ้อ ดีจัง!”
พี่หงยกก้นขึ้นเล็กน้อยแล้วลงจากจักรยาน “งั้นก็ขอบคุณนะ”
“ไม่เป็นไรครับ!”
“ช่วงนี้ไม่ได้ออกไปล่าสัตว์เหรอ?”
“ไปครับ สองวันก่อนผมล่าหมูป่าได้ตัวหนึ่ง แต่เอาไปให้คนอื่นแล้ว เพราะหมูป่าตัวนั้นขวิดลุงเฉินของผมจนตาย ผมเลยเอาไปให้ครอบครัวเขาไว้จัดงานศพครับ”
หัวใจพี่หงกระตุกวูบหนึ่ง “เสี่ยวหยาง ต่อให้ไปล่าสัตว์ก็ต้องระวังตัวด้วยนะ ไม่ว่าอะไรทั้งนั้น การมีชีวิตอยู่สำคัญที่สุด!”
“ครับ ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณพี่หงที่เป็นห่วงนะครับ”
“แต่ตกลงกันแล้วนะ ถ้าล่าสัตว์ได้อะไร ก็เอามาส่งที่ร้านพี่หง ช่วงนี้พี่หงซื้อเนื้อจากโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์ ราคาแพงเหลือเกิน”
ลู่หยางยิ้ม ยืนตัวตรงแล้วพูดว่า “วางใจเถอะครับ ผมจะขึ้นเขาตั้งแต่ตีสาม ถ้าล่าอะไรได้ รับรองว่าจะเอามาส่งให้แน่นอน!”
พี่หงพูดอย่างดีใจว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ดีมากเลย!”
ลู่หยางปั่นจักรยานกลับไปที่สหกรณ์ พนักงานขายชั่งถั่วแดงกับน้ำตาลเสร็จแล้ว