เป็นห่วงคุณน่ะ
“ไม่อยากให้คุณขึ้นเขาไปอีกแล้ว”
“ผมรู้ แต่พวกคุณลองคิดดูสิ ถ้าหมูป่าขยายพื้นที่หากิน แล้วมาทำลายบ้านเรือนของเรา หรือทำร้ายคนในครอบครัวจะทำยังไง โดยเฉพาะเด็ก ๆ ล่ะ?”
คนทั้งครอบครัวต่างมีสีหน้ากังวลขึ้นมาทันที
“ตอนนี้ผมยังมีฝีมือในการล่าสัตว์อยู่ ยังพอฆ่าหมูป่าได้บ้าง แต่ถ้าปล่อยให้พวกมันแพร่พันธุ์จนมีจำนวนมาก ต่อให้เป็นความปลอดภัยของพวกเราเองก็รับประกันไม่ได้”
แผนของลู่หยางคือไปดูว่าจะฆ่าหมูป่าตัวที่ขวิดเฉินกวงหยวนจนตายได้หรือไม่
อย่างน้อยก็จะได้กำจัดภัยร้ายให้ชาวบ้าน
หมูป่าก็เป็นแบบนี้ หากมันไม่ทำร้ายคน แค่คุ้ยเผือกกับข้าวโพดเสียหายไปบ้าง
ก็ไม่ได้ก่อความเสียหายใหญ่โตอะไร
แต่หมูป่าตัวนี้ขวิดคนตายไปแล้ว ความดุร้ายของมันก็ไม่เหมือนเดิม
พูดได้ว่า มันชั่วร้ายอย่างยิ่ง
คืนนั้น ลู่หยางออกจากบ้านตั้งแต่ราวตีสาม มุ่งหน้าไปยังถนนช่วงหนึ่งด้านหน้าเขาโกวเฟิง ตามที่เฉินกวงหยวนบอกไว้
ลู่หยางไปตรวจดู แล้วก็พบคราบเลือดอยู่บนพื้นจริง ๆ
ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณตีห้าของลู่หยาง
ฟ้ายังสลัวใกล้สาง
ลู่หยางกำลังย่อตัวลงตรวจดูเลือดบนพื้น
จู่ ๆ ระบบก็ดังติ๊งขึ้นมา
ลู่หยางรีบถอยหลังไปหลายก้าวทันที
ตรงหน้าเขามีหมูป่าตัวหนึ่งกำลังเบิกตาจ้องเขาเขม็ง
“หมูป่า? แกนี่เองที่ทำให้เฉินกวงหยวนตาย?”
ลู่หยางเล็งปืนไปที่มัน
เจ้าตัวนี้กลายเป็นปีศาจไปแล้วจริง ๆ!
เมื่อครู่นี้ ถ้าเสียงติ๊งเตือนของระบบไม่ดังขึ้นก่อน
ลู่หยางอาจหลบการพุ่งเข้าขวิดของหมูป่าไม่ทัน
อาจถึงขั้นบาดเจ็บสาหัสได้