หัวใจของลู่หยางพลันเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น
แก้มขาวผ่องแต้มสีแดงระเรื่อ
มองจนตาค้าง...
เถียนเสี่ยวอวี่ตกใจจนกรีดร้องออกมา
“อ้าว! นายเข้ามาได้ยังไง?”
“เสี่ยวอวี่~ ฉัน~”
“รีบออกไปเดี๋ยวนี้!”
“เสี่ยวอวี่ งั้นปลอบฉันสักหน่อยเถอะ~!”
ลู่หยางก้าวเข้าไปโอบ ทั้งสองแนบชิดกันแทบไม่มีช่องว่าง
เถียนเสี่ยวอวี่ทั้งผลักทั้งปล่อยตามใจ...
ลู่หยางก็ช่วยไม่ได้ กระสุนนี่มันเยอะไปหน่อย...
พอหายสบายตัวแล้ว เขาก็กลับไปยังเรือนหลัก เปิดพัดลมให้สายลมพัดเอื่อย ๆ นี่แหละช่วงเวลาแสนผ่อนคลายในชีวิต
โชคดีที่ได้เห็นเสี่ยวอวี่ถอดเสื้อผ้า
ไม่อย่างนั้น คงไม่ได้ลิ้มรสของอร่อยเช่นนี้...
เมื่อคืนลู่หยางออกล่าหมูป่าจนอดหลับอดนอน ตอนนี้เขาจึงหลับปุ๋ย
เถียนเสี่ยวอวี่ชะโงกดูอยู่ตรงประตูเรือนหลัก
ชายหนุ่มบนเตียงหลับสบายเหลือเกิน
แม้เธอจะยังแอบโกรธที่เมื่อครู่เขารีบร้อนกับเธอเกินไป
จนร่างเล็ก ๆ ของเธอเหนื่อยแทบหมดแรง
แต่พอเห็นลู่หยางหยิบเงินให้เธอเป็นค่าขนมตั้งยี่สิบหยวน
ความขุ่นเคืองที่ค้างอยู่ในใจก็หายวับไปทันที...
เถียนเสี่ยวอวี่แย้มยิ้มน้อย ๆ
“ก็ดีเหมือนกัน...”
หลิวซิ่วหลานกลับมาพอดี “เสี่ยวอวี่ มายืนทำอะไรอยู่ตรงประตูเรือนหลัก?”
“อ้อ พี่ซิ่ว ลู่หยางกลับมาแล้วค่ะ เขากำลังหลับอยู่ ฉันแวะมาดูเขา แล้วว่าจะเอาผ้าห่มบาง ๆ มาคลุมให้”
“เอาเสื้อผ้าสักตัวพาดบนท้องเขาก็พอ ไม่ต้องห่มผ้าหรอก ร้อนเกินไป”
“ได้ค่ะ”
เถียนเสี่ยวอวี่เดินเข้าไปในเรือนหลัก แล้วค่อย ๆ เอาเสื้อตัวหนึ่งคลุมท้องลู่หยาง
ลู่หยางหลับสนิท ดูเหมือนในฝันยังยุ่งวุ่นวายอยู่ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย