เดินมาทางหลังเขา
“ยิงได้หรือยัง?”
“ยิงได้แล้ว! ทั้งหมดเจ็ดตัว! อีกสองในสามหนีไปหมดแล้ว!”
“โอ้โห! ยิงได้ตั้งเจ็ดตัวแน่ะ!”
เฉินเจิ้นชิงตื่นเต้นจนน้ำตาไหลพรากลงมาถึงมุมปาก...
“ลู่หยาง นายเป็นวีรบุรุษผู้ช่วยทั้งหมู่บ้านของฉันเลยนะ!”
“ฮ่า ๆ ๆ! เรื่องเล็กน้อยน่า”
ก่อนลู่หยางจะมา เขาบอกลุงหลัวไว้แล้วว่า ถ้าได้ยินเสียงปืน ให้ขับรถวัวมารับ
ตอนนี้รถวัวก็มาถึงพร้อมเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
“มา ช่วยกันยกหมูป่าขึ้นรถ ให้ลู่หยางเอากลับไป!”
ชาวบ้านไม่มีใครกล้าออกความเห็น เพราะตอนเฉินเจิ้นชิงกลับมาเมื่อบ่าย เขาบอกแล้วว่าหมูป่าเป็นของที่คนอื่นยิงได้ พวกคุณห้ามแบ่งเนื้อ!
แต่พอเห็นหมูป่าเจ็ดตัววางอยู่ตรงหน้าแบบนี้ ก็ชวนให้ใจสั่นจริง ๆ
ลู่หยางพูดขึ้นว่า “เอาอย่างนี้ คนหมู่บ้านเชียนจิ้นเดี๋ยวไปซื้อเนื้อที่บ้านผมได้ ผมขายให้ในราคาจินละสี่เหมา”
ทุกคนได้ยินแล้วก็ร้องว่า “ดีเลย!”
“อย่างนั้นก็ดีมากเลย!”
“ใช่แล้ว ที่อื่นขายกันจินละสี่เหมาตั้งห้า”
“ถูกต้อง เนื้อจากโรงงานแปรรูปเนื้อสัตว์จินละห้าเหมาเลยนะ”
ลู่หยางกับลุงหลัวและลู่เว่ยจวินช่วยกันเข็นรถวัว รีบออกจากหมู่บ้านเชียนจิ้น
พอลู่หยางกลับถึงบ้าน หลิวซิ่วหลานกับคนอื่น ๆ ก็ตื่นกันแต่เช้า พอได้ยินเสียงปืนก็รีบต้มน้ำ
ลู่เฟิงเองก็ไม่ได้กลับไปนอน รีบลุกขึ้นมาช่วยงาน
หมูป่าเจ็ดตัว ต้องจัดการกันตลอดทั้งคืน...
ตอนเช้า ลู่เฟิงเอาเนื้อหมูป่าไปเกือบสามสิบจิน
ลู่เว่ยจวินก็เอาเนื้อหมูป่ากลับไปยี่สิบจิน
ลู่หยางเก็บเนื้อหมูป่าไว้ให้ที่บ้าน ส่วนที่เหลืออีกหกตัวจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว แต่ขนไปเที่ยวเดียวไม่ไหว ต้องแบ่งเป็นสองเที่ยว