แขนของลู่หยางแนบอยู่กับเอวคอดของเธอพอดี
แม้เสื้อผ้าของเฉินเสี่ยวเสี่ยวจะยับยู่ยี่และเลื่อนลงมา เผยให้เห็นผิวกายเล็กน้อย...
แต่รูปร่างได้สัดส่วนชวนหลงใหลขนาดนี้ ใครจะอดใจไหว
กลางดึก ลู่หยางแอบอุ้มเฉินเสี่ยวเสี่ยวกลับไปไว้ในห้องของเธอ
เขาประทับจุมพิตเบา ๆ ลงบนริมฝีปากเล็กของเฉินเสี่ยวเสี่ยว ก่อนจะจากไป
เฉินเสี่ยวเสี่ยวนอนหลับอย่างสบายใจ
ลู่หยางกลับไปที่ห้องใหญ่ เป็นอย่างที่คิด ผู้หญิงที่เกิดมางดงามเย้ายวนเช่นนี้ ย่อมทำให้ผู้ชายเต็มใจควักเงินให้เธอใช้
แค่เฉินเสี่ยวเสี่ยวเหน็ดเหนื่อยรับใช้เขาเพียงครั้งเดียว ลู่หยางก็จ่ายไปถึง 20 หยวน
ลู่หยางไม่ใช่คนขี้เหนียว แต่ผู้หญิงทั้งสี่คนนี้ เขาต้องปฏิบัติให้เท่าเทียมกัน
จะปล่อยให้เถียนเสี่ยวอวี่เหน็ดเหนื่อยอยู่คนเดียวไม่ได้ ครั้งละ 20 หยวน พวกเธอเป็นพี่น้องกัน ไม่มีอะไรที่ไม่แบ่งปันกัน
เกิดวันไหนพวกเธอรู้ว่าลู่หยางลำเอียง ให้คนหนึ่งมากกว่าอีกคนขึ้นมา...
คงได้งอนกันอีกแน่
ลู่หยางหลับลงอย่างสบายใจ เพราะได้ยินเสียงฝนตกกระหน่ำจากข้างนอก ฝนตกหนักไม่น้อย
ดูท่าจะเป็นฝนห่าใหญ่
ลู่หยางครุ่นคิดเงียบ ๆ ว่า พอได้เข้าไปอยู่บ้านหลังใหญ่แล้ว จะต้องติดพัดลมไว้ในทุกห้อง
พัดลมในยุคนี้เป่าลมเย็นสบายมาก
เป็นเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ช่วยคลายร้อนได้ดีที่สุด
ส่วนเครื่องปรับอากาศน่ะหรือ?
ตอนนี้คงหามาไม่ได้ง่าย ๆ
เพราะเครื่องปรับอากาศยังเป็นของหายากมาก
ถ้าจะติดตั้งที่บ้านลู่หยาง ก็คงต้องใช้หลายเครื่อง
แต่เครื่องปรับอากาศในตอนนี้ต้องใช้คูปอง หาซื้อได้ยากมาก