ลู่หยางเห็นใบหน้าของเยี่ยอ้ายเหลียนแล้วก็อยากจูบเธอสักที
เธอตกลงแล้วว่าจะมาหาเขาตอนกลางคืน
ลู่หยางพูดกับเยี่ยอ้ายเหลียนเบา ๆ ว่า “คืนนี้พี่จะมากอดเธอ อย่าลืมอาบน้ำให้สะอาดแล้วทาแป้งให้หอมล่ะ”
“รู้แล้ว”
ทั้งสองคนคุยกันเรียบร้อยแล้ว ส่วนอีกฟาก ทุกคนต่างยกพัดลมคนละเครื่องเข้าไปในห้อง
ชั่วพริบตาเดียว ห้องทุกห้องในเรือนเก่าก็มีพัดลมไฟฟ้ากันหมดแล้ว
เฉิงว่านเจินยกพัดลมจากห้องของตัวเองไปตั้งไว้ในห้องรับแขกก่อน พัดลมเริ่มส่ายหัว เป่าลมฟู่ ๆ ออกมา
ใบพัดทั้งสามใบหมุนเร็วมาก
ลู่หยางเรียกเด็กทั้งแปดคนมาหา แล้วอธิบายอันตรายจากการใช้พัดลมให้ฟัง “พวกเจ้าดูนะ ตรงใบพัดของพัดลมนี่ ถ้าเอาถั่วฝักยาวใส่เข้าไป มันก็เหมือนมือเล็ก ๆ ของพวกเจ้านี่แหละ ดูสิ”
เด็กทั้งแปดคนพากันตกใจ “ใบพัดนี่ทำให้นิ้วขาดได้นะ เพราะฉะนั้นอย่าเอาถั่วฝักยาวมาเล่น และห้ามยื่นนิ้วเข้าไปเด็ดขาด เข้าใจไหม”
“อื้ม รู้แล้ว”
เด็กทั้งแปดคนตกใจจนสะดุ้งกันหมด
“อีกอย่าง พัดลมมีระดับหนึ่ง สอง และสาม โดยทั่วไประดับสามจะเป็นลมแรงที่สุด ถ้าวันฝนตกหรืออยู่ใกล้พัดลม ใช้ระดับหนึ่งก็พอ แต่ถ้าเป็นตอนนอน คนเยอะ แถมอยู่ไกลหน่อย ก็ต้องใช้ระดับสองหรือสาม”
ลู่หยางอธิบายให้เด็ก ๆ ฟังอย่างใจเย็น
เด็ก ๆ ผลัดกันเข้าไปลองบิดสวิตช์พัดลม
“ว้าว มีลมแล้ว!”
ลู่โหย่วหัวเป็นคนแรกที่บิดสวิตช์พัดลม
“ดีมาก โหย่วกุ้ย มาลองเป็นคนต่อไป”
ลู่หยางให้เด็ก ๆ ทั้งแปดคนได้ลองของใหม่ ทุกคนตื่นเต้นกันมาก
แม้แต่เสี่ยวเหอก็ได้ลองบิดสวิตช์เบา ๆ โดยมีลู่หยางจับมือเล็ก ๆ ของเธอไว้