หลัวว่านชิงเล่าให้คนอื่นฟังว่าอยากซื้อเนื้อป่าสักหน่อย ถ้าได้เนื้อกวางก็ยิ่งดี ตอนนั้นผมมีกวางอยู่ตัวหนึ่งพอดี ตั้งใจจะเอาไปขายให้พี่หง แต่สุดท้ายยังไม่ทันได้ไปถึงบ้านพี่หง ก็ขายให้เขาไปก่อน เลยได้รู้จักกันครับ
“อืม ดีจังเลย วันนี้ช่วยทางบ้านฉันได้มากเลย”
“ต่อไปน้องชายของคุณก็จะได้ทำงานอย่างสบายใจเสียที”
“อืม ที่สำคัญที่สุดคือเขาจะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่หมายปองเสียที”
“ใช่แล้ว คนที่รักกัน ในที่สุดก็ได้อยู่ด้วยกันสักที”
“เสี่ยวเสี่ยว คุณหย่ากับผมแล้ว ต่อจากนี้ต้องอยู่กับผมแบบไม่มีสถานะ คุณจะรู้สึกลำบากใจไหม”
“จะบอกว่าไม่ลำบากใจก็คงโกหก แต่ก็ไม่มีทางอื่นแล้ว คุณกับพวกเราผู้หญิงหลายคนมีบุพเพกรรมต่อกันลึกซึ้งเหลือเกิน!”
“เฮ้ ผมจะดีกับพวกคุณทุกคน รับรองว่าทำให้พวกคุณพอใจ!”
“ฮึ! อย่าทำจนตัวเองหมดแรงลุกจากเตียงก็แล้วกัน ใครกลัวใคร!”
ลู่หยางเอื้อมมือไปคว้ามือเล็กเรียวของเฉินเสี่ยวเสี่ยวเบา ๆ “วางใจเถอะ ผู้ชายของคุณมีแรงเหลือเฟือ! คืนนี้เจอกันนะ~”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงระเรื่อ “ฮึ นิสัยไม่ดีจริง ๆ~ รู้แล้วน่า”
ทั้งสองคนขี่จักรยานรีบกลับบ้าน
พอมาถึงหมู่บ้านเซี๋ยโกวว์ถุน เฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้แม่ฉันเอาผ้ามาให้สองผืน เดี๋ยวฉันเอากลับไปตัดเสื้อให้โหย่วเฟิงกับโหย่วฉินคนละชุด”
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “เสี่ยวเสี่ยว เก็บผ้าพวกนี้ไว้ก่อนนะ วันหลังผมจะซื้อผ้ามาเพิ่มอีก ลูกแปดคน พยายามตัดเสื้อให้ได้คนละชุด ส่วนผ้าของโหย่วเฟิงกับโหย่วฉินก็ถือเป็นของขวัญจากยาย”
“ส่วนเสื้อผ้าที่ผมจะตัดให้คุณ ก็ขอค่าตัดเย็บสักหน่อยนะ แล้วก็ค่าชดเชยสำหรับบริการตอนกลางคืนอะไรนั่นด้วย”