“ฟังคุณนั่นแหละ”
“วันนี้คุณขายอะไรมา?”
“แม่ วันนี้ลูกโชคดี ขายเทียนหม่าได้!”
“โอ้โฮ ดีจริง ๆ! โธ่เอ๊ย บรรพบุรุษคุ้มครองแล้ว!”
“เฮ้~”
ลู่หยางยิ้มอย่างหล่อเหลาและสดใส
เฉิงว่านเจินยิ้มพลางพูดว่า “แม่จะเอาน้ำตาลขาวออกมาสักหน่อย เย็นนี้ทำเกี๊ยวไส้น้ำตาลให้เด็ก ๆ กิน!”
“ดีเลย! ฉันก็ชอบกินเหมือนกัน!”
“ได้ เดี๋ยวรอซิ่วซิ่วกับพวกเธอกลับมา แล้วทำด้วยกัน แป๊บเดียวก็เสร็จ”
“ดี ฉันไปเรียกพวกเธอกลับมา”
“ได้ พวกเธออยู่ที่แปลงผักริมแม่น้ำน่ะ”
“ฉันไปเรียกพวกเธอกลับมาเอง”
ลู่หยางยิ้มพลางพูดว่า “แม่ หุงข้าวด้วยหม้อหุงข้าวไฟฟ้าไว้เลยนะ!”
เฉิงว่านเจินยิ้มพลางตอบว่า “ได้ แม่ขอดูหน่อยว่าใช้ยังไง?”
“ใส่ข้าวลงหม้อ ล้างให้สะอาด แล้วเติมน้ำให้สูงกว่าข้าวประมาณหนึ่งข้อนิ้ว เสียบปลั๊ก แล้วกดปุ่มหุงข้าวก็เรียบร้อย”
“คุณนี่รู้เรื่องเหมือนกันนะ!”
“เฮ้”
ลู่หยางรีบเดินไปทางริมแม่น้ำ เห็นพวกผู้หญิงหลายคนกำลังทำงานอยู่ในแปลงผักริมแม่น้ำ
ลู่หยางเดินไปทางหลิวซิ่วหลานกับพวกเธอ “ซิ่วซิ่ว พวกคุณกลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวจะทำเกี๊ยวไส้น้ำตาลกัน”
หลิวซิ่วหลานยิ้มพลางตอบว่า “เอ่อ รออีกหน่อยนะ พอเสี่ยวเสี่ยวหาบน้ำไปรดผักเสร็จก็กลับได้แล้ว ใกล้เสร็จแล้ว”
เถียนเสี่ยวอวี่กำลังเด็ดผักอยู่ นั่งยอง ๆ ข้าง ๆ แล้วถามว่า “ทำไมคุณดูดีใจขนาดนั้น?”
“เดี๋ยวกลับถึงบ้านก็รู้เอง”
ไม่นาน อดีตภรรยาทั้งสี่ก็หิ้วถัง ถือผัก เดินตามลู่หยางกลับบ้านไปด้วยกัน
มีผู้หญิงหลายคนทักทายลู่หยาง
ลู่หยางยิ้มอย่างสดใสและมั่นใจ พลางตอบรับพวกเธอ