ร้านขายยาในตำบลรับซื้อขั้นต่ำชั่งละตั้งสี่หยวนแน่ะ!
แพงกว่าเนื้อแกะเสียอีก!
ลู่หยางขุดมาได้ถุงใหญ่ แบกขึ้นบ่าแล้วลงจากเขาไป
เพราะขุดกันได้รวดเร็ว เทียนหม่าในบริเวณนั้นจึงถูกขุดไปเกือบหมด
แต่ก็ไม่ได้ขุดจนเกลี้ยง ยังเหลือไว้บ้าง
ปีหน้าถ้ากลับมาอีก คงได้เก็บเกี่ยวอีกครั้ง
“ลู่หยาง แกแบกอะไรมาเหรอ? ถุงใหญ่ขนาดนั้นเชียว?”
“อ๋อ ของป่าที่ขุดมาได้นิดหน่อยน่ะ”
“อ๋อ ๆ โชคดีนี่!”
“ฮ่า ๆ ใช่แล้ว!”
ลู่หยางไม่ได้บอกว่าเป็นเทียนหม่า ถ้าคนอื่นรู้เข้า คงอิจฉาจนตาแดงแน่
ลู่หยางกลับถึงบ้านแล้วบอกว่าจะเอาเทียนหม่าไปขายที่ตำบล
เขากลัวว่าถ้าจัดการเองจะทำได้ไม่ดี เลยขายแบบสด ๆ ไปเลย
เฉิงว่านเจินกลับไปบ้านแม่ตั้งแต่เช้าตรู่ จึงไม่เห็นเทียนหม่าในถุงนี้
แต่ภรรยาเก่าทั้งสามคนต่างตกใจกันมาก
ถ้าเป็นลู่หยางคนเดิมที่ปกติทำอะไรไม่เป็นเรื่องเป็นราวก็คงไม่เท่าไร
“นี่เป็นเทียนหม่าจริง ๆ เหรอ?” เยี่ยอ้ายเหลียนถามอย่างเป็นห่วง
“คุณไม่ได้เอาเผือกมาปลอมเป็นเทียนหม่าหรอกนะ?” เฉินเสี่ยวเสี่ยวถามเสียงสูง
ลู่หยางรีบบอกว่า “ลองดมดูสิ มีกลิ่นหอมของสมุนไพร นี่เป็นเทียนหม่าจริง ๆ”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวรีบยกขึ้นมาดม “จริงด้วย!”
เถียนเสี่ยวอวี่อุ้มเสี่ยวเหอไว้แล้วพูดว่า “ฉันขอดมบ้าง”
“อืม มีกลิ่นสมุนไพรจริง ๆ ด้วย”
“เอาละ พวกคุณกินมื้อเช้ากันเถอะ ผมกินนิดหน่อยแล้วจะไปตำบล เอาไปส่งให้ร้านขายยา พวกเขารู้เรื่องสมุนไพรดี”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้า “ได้ ฉันจะทอดไข่ให้คุณสองฟอง!”
ลู่หยางยกมุมปากขึ้นนิด ๆ แต่กลับพูดว่า “ซิ่วซิ่ว เอาไข่มาผัด ทำให้ทุกคนกินด้วยกันเถอะ”