ลู่เจิ้นหลู่กลืนเกี๊ยวไส้น้ำตาลลงคอ หวานชะมัด!
ชีวิตนี้เริ่มมีรสหวานขึ้นมาบ้างแล้ว
ลู่หยางยิ้มพลางล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ “พ่อครับ นี่ต้าเฉียนเหมิน ผมตั้งใจซื้อมาให้พ่อโดยเฉพาะ”
ลู่เจิ้นหลู่ยื่นมือมารับ หยิบบุหรี่ขึ้นมาดม “อืม มีน้ำใจดี”
การกระทำบางอย่างของลู่หยางทำให้อดีตภรรยาทั้งสี่แอบมองหน้ากัน ในใจต่างคิดว่า ลู่หยางป่วยหนักไปครั้งหนึ่งแล้วเปลี่ยนไปทั้งคนเลยหรือ?
แต่เถียนเสี่ยวอวี่กลับแอบคิดว่า หรือจะเป็นผลข้างเคียงจากศึกสี่นัดรวดตอนหย่ากัน?
แต่ตอนนั้นเขาเป็นฝ่ายอยากทำศึกสี่นัดรวดเองไม่ใช่หรือ?
ถ้ารู้ก่อนว่าลู่หยางชอบศึกสี่นัดรวดขนาดนั้น เธอน่าจะตอบตกลงตั้งแต่แรก
ก่อนหน้านี้เธอให้ลู่หยางทำได้แค่สองครั้งเท่านั้น
ศึกสี่นัดรวดครั้งนี้เป็นครั้งแรก
ผลลัพธ์ก็คือ เป็นครั้งสุดท้ายด้วย
ไม่สิ ยังมีทางอยู่ไม่ใช่หรือ ลู่หยางไม่ได้ให้เงินเธอสิบหยวนหรอกหรือ?
ขอแค่คราวหน้าลู่หยางเอาเงินมาให้เธออีก เธอจะแอบมุดเข้าไปในผ้าห่มของเขากลางดึก อย่างไรก็ต้องมีลูกชายสักคนให้ได้
เถียนเสี่ยวอวี่มองลู่หยางอย่างเขินอาย
หลิวซิ่วหลานรีบพูดขึ้นว่า “อย่าคิดว่าแค่คุณให้เงินฉันแล้วฉันจะสงสารคุณนะ อย่าคิดทำอะไรบิดเบี้ยวเชียว ตอนนี้คุณมีลูกตั้งแปดคนต้องเลี้ยง!”
เถียนเสี่ยวอวี่รีบโยนความคิดนั้นทิ้งไปทันที!
จริงด้วย มีลูกตั้งแปดคนเชียวนะ
ลู่หยางพยักหน้า “วางใจเถอะ ผมเลี้ยงไหว!”
ลู่หยางหยิบเกี๊ยวไส้น้ำตาลขึ้นมากัดคำหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขามองลูก ๆ ที่นั่งกันเต็มโต๊ะแล้วรู้สึกมีความสุข ที่สำคัญยังมีภรรยาสาวงามทั้งสี่คนด้วย
พวกเธอทั้งสี่คนไม่ได้จากไปไหน ถ้าอย่างนั้นก็อยู่บ้านหลังนี้ต่อไป ใช้ชีวิตร่วมกันจนแก่เฒ่าเถอะ