หมูป่าพวกนั้นมีขนาดกลาง ถึงจะตัวกำยำ แต่ก็ไม่ใหญ่เท่าหมูป่าพวกนี้
หมูป่าพวกนั้นเองก็ตกใจ จึงไม่กล้าตอบโต้ รีบหนีไปอย่างรวดเร็ว
ลู่หยางมองไป เห็นลู่เว่ยจวินยังคงเล็งปืนไปทางหัวหน้าหวังอยู่ตลอด
หัวหน้าหวังผมแสกกลาง สวมสูททั้งชุด ตอนนี้เสื้อผ้ากลับยับยู่ยี่ ดูน่าเวทนาไม่น้อย
“คะ...คุณกล้าดียังไง ถึงเอาปืนมา...เล็งใส่ผม?”
หัวหน้าหวังหอบจนแทบพูดไม่เป็นคำ
ลู่เว่ยจวินกระชับปืน “พวกคุณอย่าเข้ามา! ถ้าเข้ามา ผมยิงแน่!”
ลู่เว่ยจวินเห็นกับตาว่าปืนของพวกนั้นทุกกระบอกเล็งไปทางลู่หยาง
ถ้าไม่ใช่เพราะลู่เว่ยจวินเล็งปืนใส่หัวหน้าหวัง พวกนั้นอาจแอบยิงมาแล้วก็ได้!
ในป่าลึกแบบนี้ การยิงลับหลังใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น
ไม่มีใครยอมรับหรอกว่าตัวเองยิงลับหลัง
แต่คนที่ออกล่าสัตว์ย่อมต้องระแวดระวังกันอยู่บ้าง
หัวหน้าหวังเห็นแล้วว่าฝั่งตรงข้ามไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ
ยิ่งปืนของลู่เว่ยจวินยังเล็งมาทางหน้าผากของเขาอีก
ถ้าโดนยิงล้มตรงนี้ แล้วเขาจะยังมีอารมณ์ไปเล่นกับผู้หญิงได้อีกหรือ?
“น้องชาย ช่วยวางปืนลงก่อนเถอะ!”
“ไม่วาง!”
เมื่อลู่หยางแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว ก็รีบเดินเข้ามา
“พวกคุณเป็นทีมล่าสัตว์ของสวนป่า ที่มีหัวหน้าหวังเป็นหัวหน้าใช่ไหม?”
หัวหน้าหวังยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “อ้าว? นี่แกรู้จักหัวหน้าหวังอย่างฉันด้วยหรือ? งั้นก็วางของที่ล่ามาไว้ตรงนี้ดี ๆ แล้วพวกเราจะปล่อยพวกแกไป!”
“ไม่ได้! ของพวกนี้ผมเป็นคนล่าเอง ผมเป็นนายพรานที่หัวหน้าเถียนเชิญมา ชื่อลู่หยาง! นี่คือสัญญาที่หัวหน้าเถียนกับจางหงทำไว้กับผม!”