นั่นมันเรื่องถึงชีวิตเลยนะ!
เพราะฉะนั้น พาลู่เว่ยจวินไปด้วยย่อมไม่ผิดแน่!
ถ้าลู่หยางทำตามแผนที่คิดไว้ในใจ การจัดการหมูป่าสักสามหรือห้าตัวก็น่าจะไม่ใช่ปัญหา
เพราะปืนล่าสัตว์ยิงต่อเนื่องได้ครั้งละห้านัด!
ถ้ามีระบบคอยช่วย รับรองว่าล่าได้เกินห้าตัวแน่นอน!
แต่ก็กลัวว่าหมูป่าจะไหวตัวเร็วเกินไป!
ความเสี่ยงกับโอกาสย่อมมาคู่กัน
ยามเย็น
ลู่หยางพาลู่เว่ยจวินไปด้วย ทั้งสองนั่งวัวของลุงหลัวมาด้วยกัน จนถึงหน้าสวนป่าของหมู่บ้านเชียนจิ้น
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “ผมไปบอกพวกเขาเอง ไปตามหาหัวหน้าเถียน”
ลู่เว่ยจวินรีบพูดว่า “พี่หยาง ผมไปบอกเอง!”
ลู่เว่ยจวินเดินเข้าไปทันที “เฮ้ พี่ครับ พวกผมมาหาหัวหน้าเถียนครับ!”
ยามคนหนึ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย “รออยู่ตรงนี้!”
ยามค่อย ๆ ยกโทรโข่งขึ้นมาตะโกน “หัวหน้าเถียน หัวหน้าเถียน มีคนสองคนมาหาที่หน้าประตูใหญ่ครับ!”
ไม่นานก็เห็นหัวหน้าเถียนรีบร้อนเดินออกมา “โอ๊ย น้องลู่หยาง ในที่สุดก็มาแล้ว! รีบเข้ามาเร็ว!”
“พี่คนนี้ก็เข้ามาด้วยกันเลย!”
หัวหน้าเถียนจับมือลู่หยางอย่างกระตือรือร้น ลู่หยางไม่ปฏิเสธ จับมือตอบพร้อมออกแรงบีบเบา ๆ
หัวหน้าเถียนพาลู่หยางกับลู่เว่ยจวินไปโรงอาหาร ระหว่างทางมีห้องแยกอยู่ห้องหนึ่ง ข้างในมีโต๊ะอยู่ไม่กี่ตัว เป็นที่สำหรับเจ้าหน้าที่กินข้าว
ส่วนด้านนอกเป็นที่กินข้าวของคนงาน
“มา ๆ นั่งลง กินอะไรง่าย ๆ ก่อน แล้วค่อยไปพักที่ห้องพัก”
“ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณหัวหน้าเถียนครับ”
ไม่นาน คนจากครัวก็ยกอาหารมาให้ เป็นหมูสามชั้นผัดถั่วฝักยาว ปริมาณหมูสามชั้นก็นับว่าไม่น้อย มีอยู่สิบกว่าชิ้นเลยทีเดียว