สมัยที่พี่หงยังเรียนหนังสือ พี่หงเคยเป็นคนผูกผ้าพันคอแดงให้ลู่หยางด้วยตัวเองเลยนะ!
ความผูกพันนี้ แม้จะไม่ได้ลึกซึ้งมากนัก แต่ก็มีความหมายไม่ธรรมดา
เพราะอย่างนี้ หลายคนถึงพูดกันว่า ลู่หยางเลือกภรรยาสาวสวยทั้งสี่คนตามแบบพี่หงหรือเปล่า?
เรื่องนี้ ลู่หยางขอยืนยันว่าเขาไม่ได้ทำแบบนั้นจริง ๆ
แต่ก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน...
ลู่หยางกับคนอื่น ๆ กินข้าวที่ร้านของพี่หงเสร็จแล้ว ก็แวะไปร้านอาหารเชิงลี่ เอาเนื้อหมูป่าที่เหลือไปส่งให้ลู่เจิ้นหลู่
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “พ่อ ทำการค้าก็ต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน พ่อซื้อเนื้อหมูป่าของลูก เราตกลงกันแล้วนะว่าจ่ายเป็นเงินสด ห้ามติดค้าง”
ลู่เจิ้นหลู่ทำหน้าเอือมระอาแล้วพูดว่า “เจ้าตัวดี! รีบกลับไปได้แล้ว เดี๋ยวสุดสัปดาห์พ่อกลับไปแล้วจะเอาไปให้ ตอนนี้ขอพักก่อน พ่อยุ่งมาทั้งวันแล้ว”
“พ่อจะยุ่งแค่ไหนก็ต้องจ่ายค่าเนื้อหมูป่าให้ลูกก่อนสิ ลูกรีบกลับไปให้เงินค่าขนมซิ่วซิ่วกับพวกเธออยู่นะ!”
พอลู่หยางพูดแบบนี้
ลู่เจิ้นหลู่ถึงได้ควักเงินในกระเป๋าออกมาอย่างไม่เต็มใจ “เท่าไหร่?”
“พ่อ ไม่เยอะหรอก เนื้อหมูป่าแค่ 140 ชั่ง คิดตามราคาของพี่หง ชั่งละ 0.45 หยวน พ่อต้องจ่ายให้ลูก 63 หยวน”
ลู่เจิ้นหลู่ยื่นเงินให้แล้วพูดว่า “พรุ่งนี้มาช่วยพ่อดูร้านนะ พ่อจะกลับไปพักสักสองวัน”
“ได้ พ่อวางใจเถอะ พรุ่งนี้เช้าลูกจะมาแต่เช้า”
“ฮึ! เจ้าตัวดี”
ลู่เจิ้นหลู่ย่อมเข้าใจดี เงินที่ได้จากการล่าสัตว์เป็นเงินที่ลู่หยางควรได้รับ
เขายังต้องให้เงินเป็นค่าตอบแทนความเหนื่อยแก่ลู่เว่ยจวินกับคนอื่น ๆ ด้วย