ลู่หยางเตะหัวหน้าโจรภูเขาไปหนึ่งที “ฮึ! ออกมาปล้นคนดี ๆ ทำไม? ถ้าไม่ส่งพวกแกไปสถานีตำรวจ ให้รับการอบรมสั่งสอนให้ดี ๆ ก็เสียชื่อปืนล่าสัตว์ของฉันหมด!”
“ปืนล่าสัตว์ของลู่หยาง รองผู้กำกับสถานีตำรวจเป็นคนมอบให้เชียวนะ! นี่คือปืนแห่งความยุติธรรม!”
“นั่นแหละ!”
“ใช่”
ตอนถูกปล้น ลุงหลัวหลบอยู่หลังต้นไม้แล้ว เหงื่อเย็นแตกพลั่กไปทั้งตัวด้วยความตกใจ
ลู่เว่ยจวินเข้าไปจับพวกมันมัดไว้ทั้งหมด
หัวหน้าโจรคนสุดท้ายก็ถูกมัดไว้ด้วย
อีกสามคนที่ถูกกระสุนปืนก็ถูกมัดเอาไว้เช่นกัน
ลากทั้งสามคนขึ้นรถวัว ส่วนคนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บก็ให้เดินไปเอง ลู่เฟิงถือปืนคอยจับตาดูพวกมัน แล้วพาไปส่งที่สถานีตำรวจในเมือง
พวกเจ้าหน้าที่สถานีตำรวจเห็นพวกมันแล้วก็ตกตะลึง “นี่ไม่ใช่แก๊งเจ็ดโจรลินไช่หรอกหรือ?”
โจรภูเขาทั้งสี่คนมีสีหน้าเศร้าสลด ส่วนอีกสามคนเจ็บจนตาคลอไปด้วยน้ำตา
ไม่นาน เจ้าหน้าที่สถานีตำรวจก็พาพวกมันไปสอบสวน
ลู่หยางกับคนอื่น ๆ ให้การกับตำรวจ เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
เจ้าหน้าที่สถานีตำรวจตบไหล่ลู่หยางอย่างยินดี แล้วพูดว่า “สหายลู่หยาง คุณสร้างคุณงามความดีครั้งใหญ่แล้ว”
“แก๊งเจ็ดโจรลินไช่ก่อกรรมทำเข็ญไปทั่วละแวกนี้ เรากำลังตามจับพวกมันอยู่ แต่กลับถูกคุณจับมาส่งเสียก่อน พรุ่งนี้ผมจะรายงานเรื่องนี้ให้รองผู้กำกับทราบอย่างแน่นอน”
“ฮ่า ๆ ได้เลย”
ลู่หยางยิ้มอย่างดีใจ “ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปก่อนนะ ยังต้องเอาเนื้อหมูป่าไปส่งที่ร้านอาหารอีก”
“ไปเถอะ”
ลู่หยางยิ้ม พลางยื่นหมัดไปชนกับหมัดของเจ้าหน้าที่ตำรวจ