การจ้างคนคราวนี้ใจกว้างเป็นพิเศษ
เพราะถ้าเขาใจกว้างขึ้น เฉินเสี่ยวเสี่ยวกับคนอื่น ๆ ก็จะได้เหนื่อยน้อยลงหน่อย
ก่อนหน้านี้ งานไร่พวกนี้พวกเธอต้องกัดฟันทำกันเองอยู่นาน
เมื่อก่อนลู่หยางไม่เคยลงนา ยิ่งไม่เคยช่วยทำกับข้าว ทั้งยังไม่เคยจ้างคนมาช่วยงาน
ผู้หญิงในบ้านทำงานกันทั้งวัน ตอนเที่ยงก็ไม่ได้นอนพัก กลับบ้านตอนค่ำ ทุกวันพอฟ้าสางก็รีบออกไปทำงานในไร่กันแล้ว
ตอนนี้มีลู่หยางจ่ายเงินจ้างคนมาทำแทนแล้วนี่นา
แบบนี้สบายขึ้นมากจริง ๆ
เช้าวันถัดมา
ลู่หยางเข้าไปในตัวเมืองตำบล เขารับปากพ่อ ลู่เจิ้นหลู่ ไว้ว่าจะหาเวลาให้พ่อกลับบ้านสักครั้ง
พอลู่หยางไปถึงร้านอาหาร ลู่เจิ้นหลู่ก็พูดอย่างร้อนใจว่า “ฝีมือทำกับข้าวของเธอก็ไม่เลว วันนี้อยู่ที่นี่แล้วผัดกับข้าวให้ดี ๆ ล่ะ ฉันกลับก่อนนะ!”
ลู่หยางยิ้มบาง ๆ
ผู้ชายเรานี่นะ ต่อให้แก่แล้วก็ยังอยากใกล้ชิดกับภรรยาของตัวเองอยู่ดี
ดูท่าทางรีบร้อนของพ่อเขาสิ
ลู่หยางอดอมยิ้มไม่ได้...
“พ่อ ค่อย ๆ ไปนะ”
“เฮ้อ ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันไปล่ะ”
ลู่เจิ้นหลู่มุ่งหน้าไปหารถวัวของลุงหลัว ไม่อยากอยู่ในร้านอาหารที่ตัวเมืองตำบลต่อแม้แต่นาทีเดียว
ใครจะรู้ว่าลู่เจิ้นหลู่ไม่ได้เจอเฉิงว่านเจินมาหลายวันแล้ว
ลู่หยางเปลี่ยนไปสวมชุดพ่อครัว แล้วเข้าไปในครัว
ช่วยกันเตรียมวัตถุดิบ
หั่นมันฝรั่งเป็นเส้น หั่นพริกเขียว หั่นรากบัว หั่นแครอตเป็นเส้น หั่นบวบลิ่มเป็นชิ้น หั่นเนื้อเป็นเส้น หั่นเนื้อเป็นแผ่น แล้วหมักไว้
ปรุงเครื่องหมักซี่โครงหมู
ตุ๋นเนื้อหมูป่าและทำหมูป่าพะโล้
เตรียมกันทีละหม้อ
เฉินกวางเหอก็กำลังยุ่งอยู่ข้าง ๆ
หลิวเสี่ยวจวงกำลังหั่นหอมหัวใหญ่ น้ำตาไหลพรากจนตาแดงไปหมด