เป็นอาหารที่เหล่าผู้บริหารโรงงานสั่งจองไว้
แม้จะเป็นห้องส่วนตัว แต่ราคาอาหารก็เป็นมิตรกับกระเป๋ามาก
หลิวชุยฮวารีบออกมารับตะกร้าของลู่หยาง “พี่หยาง มาแล้วหรือคะ”
“อืม เอาเนื้อกวางนี่ไปส่งที่ห้องครัว”
“ได้ค่ะ!”
ตอนนั้นเอง คนในโถงใหญ่ก็พูดขึ้นว่า “โห เนื้อกวางนี่เป็นเนื้อสัตว์ป่าใช่ไหม?”
“ใช่ วันนี้ผมเพิ่งล่ามา เดี๋ยวสั่งเนื้อกวางตุ๋นได้เลย!”
“ผมเอาเนื้อกวางหนึ่งที่!”
“ผมด้วย!”
“ฉันก็เอา!”
“โต๊ะพวกเราสามโต๊ะ เอาสามที่!”
คนจากโต๊ะอื่น ๆ มองหน้ากัน “งั้นสั่งมาลองสักที่ดีไหม?”
“พวกเราก็เอาหนึ่งที่!”
หลิวชุยฮวารีบตอบ “ได้ค่ะ ได้เลย ทุกโต๊ะเลย!”
หลิวชุยฮวารีบไปจดรายการ ส่วนหลิวเสี่ยวจวงก็ยกเนื้อกวางเข้าไปในห้องครัว
อย่างเช่น หมูตุ๋นผักกาดขาวกับวุ้นเส้นของลู่เจิ้นหลู่ ไก่ตุ๋นมันฝรั่ง ไข่กรอบหนังเสือ และรากบัวคลุกเย็น อาหารเหล่านี้ทำเสร็จเตรียมไว้ก่อนสิบนาทีแล้ว
ปกติลู่หยางจะกำชับให้ห้องครัวซื้อมันหมูมาเจียวน้ำมันทุกวัน
คนงานได้กินอาหารที่นี่สักครั้ง ก็จะติดใจทันที
อาหารเหล่านี้เป็นของที่ผู้คนกินกันเป็นประจำ ลูกค้ามาถึงก็สั่งได้เลย แล้วเสิร์ฟขึ้นโต๊ะได้ทันที
คนงานทั่วไปต้องกินอาหารที่มีเนื้อ มีน้ำมันหน่อย
เพราะโรงงานเหล่านี้เป็นโรงงานเหล็ก เป็นอุตสาหกรรมหนัก
งานหนักและเหนื่อยมาก เพราะฉะนั้นต้องกินให้อิ่มหนำ ถึงจะมีแรงทำงาน
ลู่หยางนั่งอยู่ในห้องพักข้าง ๆ พอดีมีเตียงอยู่ที่นี่ เขาจึงนอนพักสักหน่อย
แต่ก็นอนไม่ค่อยสบาย เพราะข้างนอกมีคนกินข้าวกันเยอะ เสียงพูดคุยก็ดังมาก
ลู่หยางนอนอยู่บนชั้นสอง