เฉินเสี่ยวเสี่ยวล่ะ?
โอ๊ยแม่เจ้า น่องขาเรียวขาวน่ามองโผล่ออกมาให้เห็นตั้งยาว กำลังล้างอยู่ในกะละมัง
เยี่ยอ้ายเหลียนถือผ้าขนหนูเช็ดลำคอขาวเรียวของตัวเอง
ส่วนเถียนเสี่ยวอวี่กระโดดเอาเท้าทั้งสองข้างลงไปในกะละมังน้ำตรง ๆ แทบอยากจะนั่งแช่ลงไปทั้งตัว
ตอนเอาเท้าเล็ก ๆ แช่อยู่ในน้ำ ดูน่ารักมากจนอยากบีบเล่นสักที
ลู่หยางพูดขึ้นตอนนั้นว่า “พวกเธอลองดูสิว่าใครเหงื่อหยดก่อน ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากัน เดี๋ยวก็สบายตัวแล้ว”
แก้มของหลิวซิ่วหลานแดงก่ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
เพราะพอลู่หยางพูดว่า ‘สบายตัวแล้ว’
เธอก็นึกถึงเมื่อคืน ตอนกลางดึกที่เธออยู่ใต้ร่างลู่หยาง...และช่วงเวลาอันหวานชื่นที่คลอเคลียกัน
ลู่หยางถามเธอว่า “ตอนนี้สบายหรือยัง?”
หลิวซิ่วหลานอายจนก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่กล้าให้ใครสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ของเธอ
ตอนนั้นเฉินเสี่ยวเสี่ยวพูดว่า “ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ ต้องสระผมด้วย เหงื่อออกเยอะเหลือเกิน อึดอัดจะแย่”
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ ผมเตรียมน้ำไว้ในห้องอาบน้ำแล้ว เธอหยิบเสื้อผ้าไปก็พอ”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวปรายตามองลู่หยางอย่างยั่วยวน “วันนี้ทำไมใจดีจัง? ดูท่าซุปเครื่องในกวางในครัวจะเสร็จแล้วด้วย บะหมี่ทำมือข้าง ๆ ก็หั่นไว้เรียบร้อย งานสนับสนุนของนายทำได้ไม่เลวเลยนี่!”
“แน่นอนอยู่แล้ว พวกเธอลงนาไปทำงานกัน ส่วนผมออกไปล่าสัตว์ แล้วยังทำมื้อเย็นรอด้วย นี่เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว”
หลิวซิ่วหลานมองเขาเล็กน้อยแล้วพูดว่า “นายเปลี่ยนไปดีขนาดนี้ ฉันยังปรับตัวไม่ทันเลย!”