จะไปบอกคนอื่นว่าเสื้อผ้าให้เจ้า”
เยี่ยเต๋อหวังลูบแก้มเบา ๆ แล้วพูดว่า “ผมไม่พูดหรอก ไม่พูด...”
ตลอดทางที่กลับมา เยี่ยเต๋อหวังกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่ เขาต้องเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ลูกศิษย์หลายคนฟังเสียแล้ว ตื่นเต้นชะมัด! ดันไปเจอคนกำลังจูบกันเข้า!
ลู่หยางหย่าร้างแล้วก็จริง แต่ภรรยาหลายคนกลับยังไม่ย้ายออกจากบ้าน ดูท่าเขาคงไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว แต่เป็นการดูแลหลายคนพร้อมกันต่างหาก!
“ลู่หยาง! ดูสิว่าแกก่อเรื่องอะไรไว้!”
หลิวซิ่วหลานพุ่งเข้าไปกัดแขนลู่หยางทันที แต่เพราะกล้ามเนื้อเขาแน่นเกินไป เธอจึงกัดไม่เข้า ได้แต่ขบฟันถูไปมาเบา ๆ
“มา ๆ ซิ่วซิ่ว อย่าโกรธเลย~”
หลิวซิ่วหลานสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ดูสิ พวกเราหย่ากันแล้ว ยังมาจูบมากอดกันแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น มันเหมาะสมที่ไหน?”
“งั้นเราไปจดทะเบียนสมรสกันใหม่ไหม?”
“แล้วพี่สาวคนอื่น ๆ ล่ะ? ฉันทำเรื่องครอบครองคุณไว้คนเดียวไม่ได้หรอก”
ช่วงนี้หลิวซิ่วหลานเข้าใจแล้วว่า ลู่หยางไม่มีทางกลับไปจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงคนไหนเพียงคนเดียวแน่
เขาดูเหมือนคนที่อยากกลับไปแต่งงานใหม่กับใครคนเดียวเสียที่ไหน?
เห็นชัด ๆ ว่าเขาตั้งใจจะดูแลทุกคนให้ทั่วถึง
เด็กทั้งแปดคนกับแม่ของพวกเด็ก ๆ เขากอดไว้ในอ้อมแขนครบทุกคน
ไม่มีใครสักคนที่เขายอมปล่อย...
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก ลุงเย่ไม่เอาไปพูดหรอก”
แต่พอเยี่ยเต๋อหวังกลับไป เขาก็เล่าให้ลูกศิษย์หลายคนฟังอย่างออกรสออกชาติ น้ำลายกระเซ็นไปทั่ว...
ทำเอาลูกศิษย์หลายคนมองเขาด้วยสีหน้าอิจฉา
...
หลังจากจัดการเรื่องเฟอร์นิเจอร์เรียบร้อย ลู่หยางก็ไปเตรียมอาวุธสำหรับออกล่า