ลู่เว่ยจวินยังบาดเจ็บที่น่อง ลู่หยางจึงให้เขาเดินช้าลงหน่อย
พอลงมาถึงตีนเขา ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว
ช้ากว่าปกติราวหนึ่งชั่วโมง
“ลู่หยาง พวกนายล่าหมาป่ามาได้เหรอ?”
ตอนนี้ป้าจางตื่นเต้นจนแทบอ้าปากกว้างพอจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง!
“ป้าจาง หมาป่าพวกนี้ดุมาก มันข่วนขาเว่ยจวินจนเป็นแผลเลย!”
ลู่หยางวางหมาป่าลง แล้วชี้ไปที่ขาของเว่ยจวิน
ทันใดนั้นผู้คนมากมายก็พากันเข้ามาล้อม ถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง
“ต้องระวังหน่อยนะลูก หมาป่าดุร้ายมากจริง ๆ!”
“ใช่แล้ว ๆ อย่าให้มันกัดเอาได้เชียว สัตว์พวกนี้ร้ายกาจมาก!”
ตอนนั้นหลิวเอ้อจิงเดินเข้ามาพูดว่า “ฮึ ฉันว่านะ เว่ยจวินคงกลัวจนฉี่ราดกางเกงแล้วมั้ง? ไม่อย่างนั้นจะโดนหมาป่าข่วนที่น่องได้ยังไง?”
พอลู่หยางได้ยินก็หน้าโกรธขึ้นมาทันที “ปัง! หลิวเอ้อจิง แกอย่ามาพูดจาเสียดสีเขา!”
ลู่หยางชกหลิวเอ้อจิงเข้าให้ทีหนึ่ง จนเลือดไหลออกจากจมูก
“เฮ้ย ๆ! ต่อยคนแล้ว! ต่อยคนแล้ว! ให้เขาชดใช้หมาป่าสองตัวให้ฉันด้วย!”
ทุกคนต่างงุนงง
“หลิวเอ้อจิง! แกนี่มันสมควรถูกสั่งสอนจริง ๆ!”
“รุมอัดมันเลย!”
พริบตาเดียว หลิวเอ้อจิงก็ถูกคนรุมล้อม ต่อยกันชุลมุนไปหมด!
สุดท้ายหลิวเอ้อจิงร้องโอดครวญว่า “ฉันรู้แล้วว่าผิด! ฉันไม่เอาหมาป่าแล้ว พวกแกอย่าตีฉันเลย!”
ทุกคนถึงค่อย ๆ ลดมือลง “ฮึ! คิดจะรังแกเสี่ยวหยางเหรอ? ดูซิว่าหมัดของพวกเราจะยอมหรือเปล่า!”
คนที่นี่ร้อยละแปดสิบเป็นญาติร่วมตระกูลของลู่หยาง
แม้หลิวเอ้อจิงจะพอมีญาติเกี่ยวดองกับพวกเขาอยู่บ้าง
แต่ถึงอย่างไรเขาก็แซ่หลิว
ไม่ใช่คนตระกูลลู่
เพราะอย่างนั้นพวกญาติ ๆ จึงไม่ลงมือถึงขั้นทำให้กระดูกหัก แต่ก็ทำให้หลิวเอ้อจิงเจ็บจนร้องโอดโอยได้เต็มที่