ตื่นขึ้นมาอย่างสบายตัว แล้วเดินไปห้องส้วมเพื่อปลดทุกข์...
พอออกมา ก็เห็นหลิวซิ่วหลานยกโจ๊กเนื้อกวางชามหนึ่งมาให้ “ตื่นแล้วก็ดื่มโจ๊กสักหน่อยนะ ยังมีซาลาเปาผักกาดดองเปรี้ยวสองลูกกับไข่อีกหนึ่งฟองด้วย”
ลู่หยางบีบจมูกตัวเองเบา ๆ “ซิ่วซิ่ว ความรู้สึกเมื่อคืนนี้...ดีจริง ๆ เลยนะ~”
หลิวซิ่วหลานทำเสียงตำหนิอย่างเขินอาย “อย่าพูดสิ~”
ลู่หยางยิ้มเจ้าเล่ห์ “โจ๊ก~ อร่อยจริง ๆ!”
หลิวซิ่วหลานหน้าแดงด้วยความกระดาก เมื่อคืนเขาได้ลองชิมซาลาเปาของเธอไปคำหนึ่ง แล้วก็ทำหน้าเคลิบเคลิ้มเสียอย่างนั้น!
ผู้ชายชอบแทะซาลาเปาจริง ๆ ด้วย...
ลู่หยางกัดซาลาเปาผักกาดดองเปรี้ยวอีกสองคำ อร่อยชะมัด!
ตื่นเช้ามาก็มีผู้หญิงเตรียมของอร่อยไว้ให้แล้ว
ข้าวที่มีคนทำเตรียมไว้ให้กินแบบนี้ มีค่าขนาดไหนกันนะ?
นั่นคือความรักเต็มเปี่ยมที่ซิ่วซิ่วมีต่อลู่หยาง...
แน่นอนว่า ยังมีความทุ่มเทจากผู้หญิงอีกสามคนด้วย
ซาลาเปาผักกาดดองเปรี้ยวพวกนี้ เยี่ยอ้ายเหลียนเป็นคนลงมือห่อเอง ส่วนโจ๊กเนื้อกวางหม้อนี้ก็ได้เถียนเสี่ยวอวี่ช่วยก่อไฟทำให้
เนื้อกวางเป็นเฉินเสี่ยวเสี่ยวที่ตื่นแต่เช้ามาหั่น
เฉินเสี่ยวเสี่ยวหั่นเนื้อกวางเป็นเต๋าได้สวยงามเป็นพิเศษ เธอเป็นคนใจเย็นและอดทน
ถ้าให้คนอื่นหั่น คงสับจนเละไปหมดแล้ว อยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็ช่าง!
แต่พอเฉินเสี่ยวเสี่ยวได้ยินหลิวซิ่วหลานบอกว่า เมื่อวานลู่หยางให้เงินค่าใช้จ่ายในบ้านเธออีก 158.05 หยวน
เฉินเสี่ยวเสี่ยวก็รีบอาสามาหั่นเนื้อกวางทันที
เรื่องพวกนี้หลิวซิ่วหลานเป็นคนเล่าให้ลู่หยางฟังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ระหว่างที่เขากินอาหารเช้า