ผัดอีกกระทะเสร็จแล้ว
เนื้อกวางผัดกะละมังใหญ่ถูกยกขึ้นโต๊ะ “มาเลย โหย่วเฟิง เนื้อนี่เป็นยังไงบ้าง พอกินไหม?”
โหย่วเฟิงตื่นเต้นจนพูดเสียงสั่น “พ่อ! พ่อเป็นพ่อแท้ ๆ ของผมจริง ๆ ด้วย พ่อสุดยอดไปเลย!”
“พูดอะไรอย่างนั้น ก็พ่อแท้ ๆ อยู่แล้วสิ เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว!”
ลู่หยางตักเนื้อกวางให้เด็ก ๆ ทุกคนคนละช้อน
“โหย่วหลิน มา กินเนื้อสิ”
“ขอบคุณครับพ่อ”
โหย่วหลินอายุห้าขวบ เป็นลูกคนที่หก “เด็กดี รีบกินเถอะ”
“โหยวชวงก็มารับอีกช้อนสิ”
“พ่อใจดีที่สุดเลย!”
หนูน้อยคนที่เจ็ดเป็นเด็กผู้หญิง ฮ่า ๆ
เสี่ยวเหอทำหน้างง ๆ แล้วพูดว่า “ป๊ะป๋า แล้วของหนูล่ะ?”
“มาแล้ว ๆ ของเสี่ยวเหออยู่ในชามนี้ เนื้อสับค่อนข้างละเอียด กินง่ายกว่าเยอะเลย”
เสี่ยวเหอมองดู เนื้อถูกสับละเอียดมาก แต่กลิ่นหอมน่ากินสุด ๆ
โหย่วหัวพูดขึ้นมาทันที “ว้าว! เนื้อสับนี่หอมจังเลย!”
“ฮ่า ๆ! นี่เป็นเนื้อกวางสับ เหมาะกับเสี่ยวเหอมากที่สุด”
เสี่ยวเหอยิ้มดีใจ กอดชามไว้แล้วค่อย ๆ ใช้ช้อนตักกินทีละคำ จนแก้มป่องเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อย
จากนั้นพวกผู้หญิงก็เดินมานั่งกินด้วย เฉิงว่านเจินพูดยิ้ม ๆ ว่า “เมื่อวานกินแต่อาหารหน้าตาสวย ๆ มาทั้งวัน พอได้กลับมากินข้าวหม้อใหญ่แบบบ้านเรา ถึงจะอร่อยจริง ๆ!”
ลู่หยางยิ้ม “แม่ชอบก็ดีแล้วครับ”
เฉิงว่านเจินยิ้ม “ชอบสิ แต่ก็ต้องให้พวกเธอชอบด้วยนะ”
หลิวซิ่วหลานแก้มแดงเรื่อ “แม่ กินเนื้อสิคะ”
หลิวซิ่วหลานคีบเนื้อกวางชิ้นหนึ่งวางลงในชามของเฉิงว่านเจินเบา ๆ “อือ ดีเลย”