ค่าจ้างก็ได้ด้วย!”
ลุงหลัวกลืนน้ำลายลงคอ พูดอย่างยากลำบากว่า “เอ่อ~ ให้เยอะไปหรือเปล่า?”
“ฮ่า ๆ ไม่เยอะหรอก คืนนี้คุณไม่ได้นอนเลยสักนิด ทำงานเต็มที่มาก เยี่ยมเลย!”
ลู่หยางหยิบเงินสิบหยวนให้ลู่เว่ยจวินด้วย “เว่ยจวิน นี่สิบหยวนของแก”
ลู่เว่ยจวินยิ้มรับเงิน “ครับ ขอบคุณพี่หยาง!”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอก!”
ลุงหลัวถึงค่อยวางใจ “งั้นผมก็รับไว้แล้วนะ”
“รับไว้เถอะ ต่อไปยังมีโอกาสอีก ถ้าเดี๋ยวพวกคุณยังไม่ง่วง ก็ไปส่งหมูป่าสี่ตัวที่เหลือกับผม แล้วผมจะจ่ายเพิ่มให้อีกสิบหยวน!”
ลู่เว่ยจวินพูดว่า “ผมไม่หลับแล้ว!”
ลุงหลัวรีบพูดว่า “จะหลับอะไรล่ะ? ไปส่งของด้วยกันเถอะ จะไปไหนก็บอกมา”
“เข้าเมือง เอาหมูป่าไปส่งที่ร้านอาหารเชิงลี่กับที่พี่หง”
“ได้ ไปกันเลย!”
ทั้งสามคนขึ้นรถวัว รีบมุ่งหน้าเข้าเมือง
ตอนตีสองกว่า ๆ พวกเขาก็ส่งของถึงที่ ปลุกคนที่พักอยู่ในร้านของพี่หงให้ตื่นขึ้นมาจัดการหมูป่า แล้วนำไปแช่ตู้เย็น
ทางพี่หงขายหมูป่าไปสองตัว น้ำหนัก 178 ชั่ง + 201 ชั่ง = 379 × 0.45 = 170.55 หยวน
ลู่หยางรับเงินแล้วก็ไปที่ร้านอาหารเชิงลี่ต่อ
ขายได้ 191 ชั่ง + 223 ชั่ง = 414 × 0.45 = 186.3 หยวน
หมูป่าสามตัวที่หมู่บ้านเชียนจิ้น: 195 ชั่ง + 200 ชั่ง + 208 ชั่ง = 603 × 0.4 = 241.2 หยวน
170.55 + 186.3 + 241.2 = เงินทั้งหมด 598.05 หยวน
598.05 หักเงินของลู่เว่ยจวิน 20 หยวน หักเงินของลุงหลัว 20 หยวน เหลือ 558.05 หยวน
ลู่หยางยิ้มบาง ๆ พลางคิดในใจว่า ใกล้เคียงกับที่ระบบประเมินไว้มากเลย!
มุมปากของลู่หยางยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม อารมณ์ดีขึ้นมาก