“ดี ๆ ระวังตัวตอนล่าสัตว์ด้วย! ฮ่า ๆ ๆ!”
เฉิงว่านเจินพูดขึ้นว่า “อย่าไปฟังคำยุยงของคนนอกบ้านนะ ตอนล่าสัตว์ต้องระวังตัวให้ดี ถ้าสถานการณ์ไม่สู้ดี รีบหนีทันที เข้าใจไหม?”
หลิวซิ่วหลานรีบพูดว่า “ใช่ อย่าฝืนทำอะไรเกินตัว!”
ลู่หยางยิ้มหน้าบาน “ได้ เข้าใจแล้ว!”
ลู่หยางเองก็เป็นคนที่รู้จักรักชีวิต
ใครบ้างจะไม่รักชีวิตตัวเอง?
แต่ถ้าเจออันตรายเข้าจริง ๆ ก็จำเป็นต้องสู้สักตั้ง
อย่างเรื่องของเฉินเย่วันนี้นี่แหละ ถ้าลู่หยางกลัวหมาป่าแล้วไม่กล้าเข้าไปช่วย
เฉินเย่คงต้องอยู่บนเขาเพิ่มอีกคืน พอถึงวันรุ่งขึ้นก็คงถูกหมาป่าสองตัวนั้นกัดตายแน่
เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว
ถ้าลู่หยางพุ่งเข้าไปฆ่าหมาป่า แล้วช่วยเฉินเย่กลับมาได้ ก็เท่ากับช่วยทั้งครอบครัวเอาไว้!
พ่อของลูก ๆ สามีของภรรยา ลูกชายของพ่อแม่
นี่เป็นแค่คนคนเดียวเสียที่ไหน?
เขาคือเสาหลักของครอบครัวเลยนะ!
ลู่หยางยิ้มแล้วพูดว่า “มา คืนนี้กินหมูทอดกรอบกัน ฉันจะหั่นเนื้อหมาป่าส่วนไม่ติดมันเป็นชิ้น ๆ ผสมแป้งกับไข่ให้เป็นแป้งข้น เติมเกลือกับเครื่องปรุง แล้วเอาเนื้อไปชุบ ทอดจนกรอบหอม เด็ก ๆ ชอบกินกันทุกคน”
พอลู่หยางพูดจบ หลิวซิ่วหลานก็รีบพูดว่า “ฉันกับอ้ายเหลียนทำเอง เรื่องนี้พวกเราถนัด”
“อ้ายเหลียน ฉันหั่นเนื้อ เธอผสมแป้งนะ”
“เถียนเสี่ยวอวี่ เธอใส่น้ำมัน ตั้งกระทะ เตรียมทอดได้เลย”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวรีบถามว่า “แล้วฉันล่ะ?”
“เธอเหรอ ถือเนื้อหมาป่าไปบ้านเฉินเย่ เอาเนื้อติดกระดูกห้าชั่งไปให้พวกเขา แล้วก็เครื่องในหมาป้าอีกกะละมังใหญ่”
“ได้ ฉันไปกับเสี่ยวเสี่ยวด้วย”
ลู่หยางรีบเสนอตัวทันที