ลู่หยางรู้สึกไม่ค่อยพอใจอยู่ในใจ พลิกตัวแล้วนอนต่อ
แต่กลับรู้สึกถึงความนุ่มหอมในอ้อมแขน
พอลืมตาขึ้นมองก็ถามว่า “เสี่ยวเสี่ยว? เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“ลู่หยาง ฉันคิดถึงนายอีกแล้ว~”
เฉินเสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงด้วยความเขินอาย แล้วซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของลู่หยาง
ลู่หยางช่างพึงพอใจเหลือเกิน... นานทีเฉินเสี่ยวเสี่ยวจะเป็นฝ่ายรุกสักครั้ง
สุดท้ายเฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ค่อย ๆ เดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง
ลู่หยางนี่มันเสือชัด ๆ
ตกลงกันว่าจะทำแค่ครั้งเดียว แต่สุดท้ายกลับห้ามใจไม่อยู่
ครั้งเดียวกลายเป็นสองรอบติดกัน
เฉินเสี่ยวเสี่ยวกลับถึงห้อง แล้วแอบคิดในใจว่า ไม่ว่ายังไง ลู่หยางก็เป็นพ่อของลูกทั้งสองคน และเป็นคนที่เธอเลือกไว้แล้ว
ช่วงหลังแต่งงาน พวกเขาก็เคยมีวันที่หวานชื่นด้วยกัน
แม้จะหย่ากันแล้ว แต่ใคร ๆ ก็เห็นผลงานของลู่หยางในช่วงนี้
ฝีมือการล่าสัตว์ของเขาไม่ธรรมดาจริง ๆ
หมู่บ้านแถบนี้ไม่มีใครเก่งเกินลู่หยาง
ทุกครั้งที่ลู่หยางขึ้นเขาไปล่าสัตว์ เขาก็มีของติดมือกลับมาทุกครั้ง
แม้แต่ตอนที่ไม่ได้ไปล่าสัตว์ เขาก็ยังขุดสมุนไพรกลับมาขายได้
แถมสมุนไพรที่ขุดมาได้ยังเป็นของล้ำค่าราคาแพงทั้งนั้น
คราวนี้ลู่หยางบอกเฉินเสี่ยวเสี่ยวแล้วว่า เรื่องเงินสร้างบ้าน พวกเธอไม่ต้องกังวล
ลู่หยางจะรับผิดชอบทั้งหมด ไม่ต้องให้ภรรยาทั้งหลายออกไปแลกแรงจนเหน็ดเหนื่อย
แต่ผู้หญิงทั้งสี่คนไม่ยอมฟัง ไม่ว่าเขาจะพูดยังไงก็ตาม
ช่วงนี้ผู้หญิงทั้งสี่คนออกไปแลกแรงงานกันทุกที่
วันรุ่งขึ้น ลู่หยางตื่นเอาตอนเที่ยง