ลู่โหย่วหัวมองไปมาระหว่างสามีภรรยาคู่นั้น ก่อนจะคีบหมูสามชั้นขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กัดเข้าไปคำเล็ก ๆ แล้วซดโจ๊กตาม "แม่ครับ วันนี้ทำไมมองพ่อแปลก ๆ ไปนะ เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้?"
หลิวซิ่วหลานยื่นมือไปตบหัวเขาทีหนึ่ง "เหลวไหลอะไร! รีบกินข้าวเร็ว!"
พวกเด็ก ๆ หัวผักกาดอีกเจ็ดคนมองไปที่ลู่โหย่วหัวแล้วพากันหัวเราะ "จ๊ากกก! พี่ใหญ่โดนตีแล้ว!"
ลู่โหย่วหัวทำท่าเขิน ๆ แล้วขู่กลับ "ฮึ!"
ตอนกลางคืน อดีตภรรยาทั้งสี่กับเฉิงว่านเจินซึ่งเป็นแม่สามีช่วยกันอาบน้ำขัดถูให้เด็ก ๆ ล้างมือล้างเท้า อย่าได้พูดไปเชียว เด็ก ๆ หัวผักกาดกลุ่มนั้น แต่ละคนถูกล้างซะสะอาดเอี่ยม
ลู่หยางมองดูแล้วได้แต่แหงนหน้ามองฟ้า!
โชคดีที่เขาได้ทะลุมิติมา และมีฝีมือในการล่าสัตว์ ไม่อย่างนั้นครอบครัวใหญ่แบบนี้?
จะเอาอะไรกิน?
ไม่แปลกที่เด็ก ๆ แต่ละคนจะอดอยากจนซูบผอม
ลู่หยางเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ
คืนนี้ ไม่ได้มีอะไรกับอดีตภรรยาคนไหนอีก เพราะเมื่อบ่ายเพิ่งจะยิงกับเถียนเสี่ยวอวี่ไปถึงสี่ดอกไม่พัก
ตอนนี้หมดแรงแล้ว!
ประมาณตีสามกว่า ๆ ลู่หยางก็ลุกขึ้นจากเตียง ไปทำแป้งแผ่นในครัวเองแล้วกิน
นั่นทำให้หลิวซิ่วหลานตื่นขึ้นมาด้วย
"คุณจะไปจริง ๆ เหรอ จะไปล่าสัตว์น่ะ?"
"ก็ไม่ไปได้ไง? ลูกแปดคนของผมกำลังโต ถ้าไม่ล่าสัตว์ พวกมันก็คงไม่มีอะไรกิน โตขึ้นมาก็คงเตี้ยกันหมด!"
หลิวซิ่วหลานใจไม่ดี "เทือกเขาจื่อหลิงด้านหลังนั่น มีสัตว์ดุร้ายมากมาย หมาป่าอะไรพวกนี้ก็เยอะ ฉันกลัวว่าคุณจะไปแล้ว... ไม่กลับมา!"
ลู่หยางกินแป้งแผ่นไปพลางตอบ "ไม่เป็นไร ผมสู้ได้ ทนได้ ถึงเจอหมาป่าก็ไม่กลัว!"
ลู่หยางเปิดเสื้อให้ดูกล้ามเนื้อนิดหน่อย
อย่าได้พูดไปเชียว เหตุผลที่อดีตภรรยาทั้งสี่ของลู่หยางไม่ยอมจากไปสักคน ส่วนใหญ่ก็เพราะลู่หยางหน้าตาดีได้รูปมาก!
ถ้าไม่ใช่เพราะขี้เกียจ ต่อให้มีภรรยางาม ๆ สักแปดคนก็ยังมีคนยอมแต่ง!
เฉินเสี่ยวเสี่ยวนั่นไง เธอเย็บผ้าขายเองก็มีรายได้ดี แต่ยังยอมแต่งเข้ามาเป็นอดีตภรรยาคนที่สอง
ตอนนี้ก็ยังไม่ยอมออกจากบ้านนี้ไป
พูดกันตรง ๆ ก็คือในใจยังตัดใจจากลู่หยางไม่ได้...
ลู่หยางกำลังกินไป หลิวซิ่วหลานสูดหายใจเข้าปอดลึก "เดี๋ยวฉันไปเติมน้ำใส่กาต้มน้ำให้คุณ"
"อ้อ ขอบใจนะเสี่ยวซิ่ว"
หลิวซิ่วหลานทำหน้าเขิน ๆ "เฮ้อ คุณขึ้นเขาไปก็ระวังตัวหน่อยละกัน ลูก ๆ ของเราจะขาดพ่อไม่ได้นะ!"
"ได้ ผมรู้แล้ว ผมจะลองอยู่แถวรอบนอกของเทือกเขาจื่อหลิงดูก่อน"
หลิวซิ่วหลานไม่เคยเห็นลู่หยางลุกขึ้นมาตอนตีสามจริง ๆ
ก็เลยเชื่อเขาสักที
ลู่หยางเก็บของ ปืนล่าสัตว์ กาต้มน้ำ เชือก มีดเล็กสองเล่ม มีดพร้าใหญ่หนึ่งเล่ม มีซองมีดสำหรับพกติดตัวโดยเฉพาะ
ลู่หยางรีบขึ้นเขาไป
ก่อนออกจากบ้าน เขาก้มลงจูบหน้าผากของหลิวซิ่วหลานเบา ๆ
แม้หลิวซิ่วหลานจะตัวสูง แต่ลู่หยางกลับเป็นคนตัวสูงใหญ่ถึงหนึ่งเมตรแปดสิบแปด
เขายังก้มลงไปจูบเธอได้
หลิวซิ่วหลานปรายตามองเขา "อย่ามายุ่ง! เราหย่ากันแล้วนะ!"
ในใจของลู่หยางรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ "เสี่ยวซิ่ว เธอวางใจเถอะ ตราบใดที่เธอยังอยู่ในบ้านนี้สักวัน ที่นี่ก็ยังเป็นบ้านของเธอ! ผมไปขึ้นเขาแล้วนะ!"
หลิวซิ่วหลานมองตามแผ่นหลังอันสูงตระหง่านของลู่หยางที่ค่อย ๆ จมหายเข้าไปในความมืดมิดของราตรี หัวใจพลันรู้สึกบีบรัดจนเจ็บปวด
หลิวซิ่วหลานน้ำตาคลอเบ้า ก่อนจะกลับเข้าไปในบ้าน
ลูกทั้งสามที่เธออุ้มท้องเองนอนอยู่บนเตียงอิฐ
บนเตียงอิฐปูเสื่อหวายเย็น ๆ แล้วรองด้วยฟางบาง ๆ อีกชั้น
หลิวซิ่วหลานปาดน้ำตาที่หางตา แล้วมุดขึ้นไปบนเตียงอิฐ ค่อย ๆ เอนตัวนอนลงไป...
ส่วนลู่หยางเดินมุ่งลึกเข้าไปในป่าใหญ่ ระหว่างทางมีกิ่งไม้มากมาย เขาฟันไปเรื่อย ๆ ตลอดทาง เดินไปเกือบสามชั่วโมง จนฟ้าเริ่มสาง ก็มาถึงขอบของเทือกเขาจื่อหลิง ตรงเขาโกวเฟิง
ลู่หยางหายใจปรับลมหายใจเข้าลึก ๆ การปีนขึ้นเขามาทำให้เสียแรงกายไปไม่น้อย เขาหยิบแป้งแผ่นใหญ่ที่หลิวซิ่วหลานทำให้ออกมา บิแบ่งด้วยมือ กินไปพลาง จิบน้ำจากกาต้มน้ำไปพลาง
พอกินเสร็จ ลู่หยางก็รู้สึกว่ามีสัญลักษณ์รูปช่องเหรียญทองแดงปรากฏขึ้นตรงหน้า ด้านข้างมีค่าประเมิน 15 หยวน! อัตราการแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์
ลู่หยางถึงกับสะดุ้ง เพราะปากช่องเหรียญทองแดงนั้นกำลังเล็งไปที่กวางผาจรจัดตัวหนึ่ง!
ดูท่าเหมือนจะเป็นตัวที่หลงฝูงมา
ไม่ใหญ่เท่าไร น่าจะหนักประมาณ 20 กิโลกรัม
ลู่หยางเตรียมปืนล่าสัตว์ให้พร้อม เล็งไปที่ช่องเหรียญทองแดง "ปัง!"
ในป่าเขา นกพากันตกใจบินหนี เสียงปีกกระพือดังพรึ่บพรั่บ
กวางผาล้มลง เลือดไหลไม่หยุด
ลู่หยางเดินเข้าไป ปล่อยเลือดกวางผาออก แล้วมองดูรอบ ๆ ไม่มีสัตว์ร้ายอื่น
จากนั้นก็แบกกวางผาขึ้น พอได้แล้วก็ควรกลับ!
ตอนปีนเขามาวันนี้ ลู่หยางเพิ่งรู้ตัวว่าเขาไม่ค่อยได้กินเนื้อสัตว์ ทำให้ขาแทบจะก้าวไม่ออก
ถ้าต้องเดินลึกเข้าไปในป่าอีก เกรงว่า...
ลู่หยางจึงเดินลงเขาไป กลับตามทางเดิม
กวางผาตัวนี้มีมูลค่า ถ้าเอาไปขายที่ตลาดในเมืองดู น่าจะได้ราคาประเมินอยู่ที่ 15 หยวน
นี่นับว่าเป็นระบบล่าสัตว์หรือเปล่า?
ช่องเหรียญทองแดงที่เล็งเป้าหมาย มีการประเมินราคาตลาด และประเมินอัตราการแม่นยำ
ถึงแม้จะดูเรียบง่ายไปหน่อย
แต่เขาเป็นพรานล่าสัตว์ สิ่งที่ต้องการก็มีแค่นี้แหละ
มีก็ดีแล้ว มนุษย์ทะลุมิติอย่างเขา ไม่ได้คาดหวังระบบที่เลิศเลออะไรนักหรอก ขอให้ใช้ได้จริง! ใช้งานได้ดี!
ลู่หยางลงมาถึงตีนเขาแล้ว ช่องเหรียญทองแดงก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ประเมินราคา 8 หยวน อัตราแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์!
เมื่อลู่หยางเห็นหน้าแผงข้อมูลนั้น ก็ยกปืนขึ้นมาและยิงทันทีโดยไม่ลังเล "ปัง!" เสียงนกในป่าพากันบินขึ้นอีกครั้ง
แล้วช่องเหรียญทองแดงก็หายไป ตรงที่มันหายไปนั้น มีกระต่ายป่าอ้วนตัวใหญ่สีเทานอนแผ่อยู่ตรงนั้น!
ลู่หยางเดินเข้าไป สภาพของกระต่ายที่นอนแผ่อยู่นั้น เหมือนกับตอนที่เถียนเสี่ยวอวี่โดนรัวสี่ดอกไม่พักไม่มีผิด เขาปล่อยเลือดกระต่ายออก แล้วถือหิ้วขึ้นมา กระต่ายตัวนี้คงหนักไม่ต่ำกว่า 3.5 กิโลกรัม
อ้วนพีใช้ได้เลย!
ลู่หยางแบกกวางผาขึ้นอีกครั้ง แล้วเอากระต่ายผูกห้อยไว้กับเอว
ขณะที่เขาเดิน กระต่ายก็แกว่งไปมาอย่างเป็นจังหวะ
พอลู่หยางลงมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านด้านหลังภูเขา เด็ก ๆ หลายคนก็วิ่งตับ ๆ เข้ามาหาทันที
ภาพนั้น ทำให้ได้สัมผัสบรรยากาศลูกหลานมากมีมากสุขอย่างแท้จริง
"พ่อ!"
"พ่อพ่อพ่อพ่อพ่อ!"
เด็กกลุ่มใหญ่มารายล้อมอยู่ตรงหน้าลู่หยาง "ฮะ ๆ เด็กดี กลับบ้านกัน พ่อจะย่างกระต่ายให้กิน! แล้วก็ตุ๋นเนื้อกวางผา!"
หลิวซิ่วหลานก็รีบวิ่งตามมาติด ๆ "ลู่หยาง คุณล่าสัตว์ได้จริง ๆ เหรอ?"
"ก็ต้องได้สิ ดูนี่สิ กวางผา กระต่าย ต้องเอากลับไปถลกหนัง"
"ให้ฉันจัดการเอง เดี๋ยวฉันถลกหนังให้"
หลิวซิ่วหลานรับของที่ลู่หยางล่ามา สาวน้อยคนนี้แรงไม่เบาเลย
แบกขึ้นบ่าแล้วรีบมุ่งหน้ากลับบ้าน
ลู่หยางถูกล้อมด้วยลูกแปดคน "พ่อครับ พ่อล่ากวางผาได้ยังไง?"
"แล้วกระต่ายอ้วน ๆ ล่ะ?"
ลู่หยางเอามือแตะมุมปากเบา ๆ "มา มา มา ให้พ่อลงนั่งก่อนแล้วจะค่อย ๆ เล่าให้ฟัง"
ลู่หยางนั่งยอง ๆ ลงตอนที่เด็ก ๆ พุ่งเข้ามาหา
พยายามทำท่าให้เด็ก ๆ สบายขึ้น จะได้เงยหน้าขึ้นมามองหน้าพ่อได้ถนัด ๆ
ลู่หยางเล่าเรื่องที่ล่าสัตว์มาให้เด็ก ๆ ฟังด้วยเสียงค่อย
"พ่อ! สุดยอดไปเลย!" ลู่โหย่วหัวตื่นเต้นมาก
ดวงตาของหนุ่มน้อยทั้งคู่เปล่งประกาย
ส่วนลู่โหย่วเหมย ใบหน้าซูบโผมนั่งจูงมือสาวน้อยคนเล็กอยู่ ถามขึ้นอย่างขี้อาย "พ่อคะ แล้วผู้หญิงอย่างพวกหนู เรียนล่าสัตว์ได้ไหมคะ?"
น้ำเสียงของลู่โหย่วเหมยไพเราะมาก เป็นเสียงนุ่มนิ่มน่ารักของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ
"โถ ลูกโง้ยยยย ผู้หญิงอย่างพวกเราก็อยู่บ้าน หัดเย็บเสื้อผ้ากับแม่ ๆ ซะก็พอแล้ว เรื่องขึ้นเขาล่าสัตว์น่ะ มีพ่อของพวกหนูนี่แล้วไง!"
ลู่หยางลูบหัวเธอเบา ๆ "เด็กดี