เฉินเสี่ยวเสี่ยวเป็นอดีตภรรยาคนที่สอง ส่วนเย่ไอ้เหลียนเป็นคนที่สาม
พวกนางก็มีหน้าตางดงามไม่แพ้กัน
เรียกได้ว่า อดีตภรรยาทั้งสี่ แต่ละคนหุ่นดีกว่ากัน! หน้าตาดีกว่ากัน!
ลู่หยางเดินเข้าไปในลานบ้าน แล้วยื่นเนื้อให้แม่เฒิงวั่งเจินที่กำลังง่วนอยู่ในครัว
เขาก็เดินไปที่โรงเก็บของ หยิบปืนล่าสัตว์ออกมา และหยิบลูกกระสุนมาสองสามนัด!
การล่าสัตว์เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้!
มีเด็กแปดคนที่ต้องเลี้ยงดู ตอนนี้เด็กทั้งแปดคนซูบผอมลงเรื่อย ๆ ผมก็เหลืองแห้งเหมือนหญ้าแห้ง
ทั้งที่ควรจะเป็นวัยที่น่ารักที่สุด แต่กลับต้องมาลำบากไปกับเขา...
ตกเย็น
บนโต๊ะมีเนื้อตุ๋นหัวไชเท้าหม้อใหญ่ เด็กแปดคน พ่อแม่ และอดีตภรรยาทั้งสี่ ต่างไม่กล้าคีบกับข้าว
ลู่หยางกระแอมเบา ๆ "อะแฮ่ม! กินกับข้าวกันเถอะ!"
ลู่หยางไม่ได้สนใจเนื้อสามชั้นขาว ๆ ที่ไม่มีซีอิ๊ว ไม่มีเครื่องเทศ ไม่มีซุปหมาล่าแบบนี้เลยจริง ๆ
แต่ทุกคนในครอบครัวใหญ่ก็ทำตามราวกับได้รับคำสั่ง
ตะเกียบทุกคู่ต่างพุ่งไปที่หัวไชเท้า
เด็ก ๆ ก็รู้จักเกรงใจ คีบแต่หัวไชเท้ากิน
แต่พวกเด็กหัวคล้ายหัวไชเท้าตัวน้อย ๆ แต่ละคนต่างจ้องมองไปที่เนื้อในหม้อใบใหญ่ "อึก!"
นั่นไง เด็กแปดคนกลืนน้ำลายกันไม่หยุด
แต่ก็ไม่กล้าคีบเนื้อกิน
ลู่หยางมองดูพวกเขาทั้งแปด "ทำไมพวกแกไม่กินเนื้อ?"
ลู่โหย่วหัว ลูกคนโตเกร็งคอพูดว่า "พ่อครับ พ่อจะเชิญหลิวเอ้อจิงมากินเนื้อที่บ้านอีกหรือเปล่า?"
ลู่หยางค้นหาในความทรงจำ หลิวเอ้อจิงก็คือขี้เมาคนหนึ่งจากชาติก่อน
ชอบเอาใจลู่หยางทุกวัน พูดจาลามกตลกโปกฮาให้เขาฟัง
คนนี้ติดนิสัยชอบมาอาศัยกินฟรีที่บ้านลู่หยางทุกวัน
วันนี้ยังไม่มา?
ระหว่างที่ทุกคนกำลังกินหัวไชเท้ากันอยู่นั่นเอง หลิวเอ้อจิงก็ถือขวดเหล้ามาด้วย "มาแล้ว! ไอ้หนูโหย่วหัว แกนี่รู้ใจดีนะ มีเนื้อก็ต้องให้ข้ากินสิ!"
พ่อกับแม่ของลู่หยางมองด้วยสายตาลุกเป็นไฟ แต่ก็เก็บกดไว้ ไม่กล้าส่งเสียง
อดีตภรรยาทั้งสี่รีบบอกเด็ก ๆ ทันที "เร็ว คีบหัวไชเท้าไปกินในครัว"
เด็ก ๆ ต่างรีบตักหัวไชเท้า ส่วนเด็กเล็กที่สุดยื่นมือไม้สั่นคีบเนื้อมาหนึ่งชิ้น
ลู่โหย่วหัวรีบกดเนื้อนั่นลงในชามใบเล็กของน้อง "ไปเร็ว!"
เด็ก ๆ เหมือนทีมบาสเกตบอลรุ่นเล็ก เรียงแถวกันเดินไปที่ครัว
ตอนนั้นเอง ลู่หยางก็ยกหม้อบนโต๊ะขึ้นแล้วพูดว่า "แม่ เอาหม้อนี้ไปไว้ในครัว ให้เด็ก ๆ กินเนื้อเถอะ"
เฒิงวั่งเจินทำหน้าจริงจัง "จะให้ข้าเอาหม้อเข้าไปจริง ๆ หรือ?"
"แน่นอน!"
หลิวเอ้อจิงจ้องเขม็งไปที่หม้อเนื้อนั่น "เนื้อนี่... คงจะมีครึ่งชั่งได้มั้ง?"
"พี่เอ้อจิง มีธุระอะไรหรือเปล่า?"
ในใจลู่หยางสบถด่าแม่ไว้แล้ว
ไอ้หลิวเอ้อจิงนี่มันเกินไปจริง ๆ
เพราะมันนี่แหละ อดีตภรรยา พ่อแม่ และเด็ก ๆ ในบ้านถึงได้หวาดผวาจนแทบสติแตก
ก็เพราะหลิวเอ้อจิงมักจะชวนลู่หยางดื่มเหล้าจนเมา พอเมาก็ยุให้เขาซื้อเนื้อมากิน
แล้วเนื้อส่วนใหญ่ก็ตกไปอยู่ในท้องของหลิวเอ้อจิง
คนในครอบครัวของตัวเองดันไม่ได้กินเนื้อแม้แต่ชิ้นเดียว!
ในเมื่อลู่หยางทะลุมิติมาแล้ว แน่นอนว่าต้องไม่ยอมให้หลิวเอ้อจิงมาหาผลประโยชน์ มาอาศัยกินฟรีอีก
หลิวเอ้อจิงทำหน้าไม่ค่อยดี "นายให้พวกเขาเอาเนื้อไปเก็บไว้ก่อน แล้วเรามาดื่มด้วยกันสักแก้วเป็นไง?"
"ไม่เอา!"
ลู่หยางมีท่าทีจริงจัง มั่นใจ ราวกับแสงอาทิตย์
ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ถูกหลอกง่าย ๆ เลยแม้แต่น้อย
หลิวเอ้อจิงเก้อเขินเล็กน้อย "ลู่หยาง นี่นายมีปัญหากับพี่เอ้อจิงแล้วหรือ?"
"ปัญหา? ไม่กล้าหรอก แต่หลังจากนี้ ถ้าพี่เอ้อจิงว่างแล้วไม่มีอะไรทำ ก็อย่าเพิ่งมาที่บ้านผมเลย ในบ้านผมมีอดีตภรรยาสะสวยอยู่สี่คน มาบ่อย ๆ ไม่สะดวก!"
หลิวเอ้อจิงกลืนน้ำลาย
หรือว่าเรื่องที่เขาคิดกับอดีตภรรยาของลู่หยาง จะถูกจับได้แล้ว?
เป็นไปไม่ได้!
ถึงเขาจะชอบดื่มเหล้า แต่ก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใครนอกบ้านเลยนะ
หลิวเอ้อจิงถูกตัดบทจากลู่หยาง
รู้สึกอับอาย ได้แต่พูดว่า "ได้ ๆ ๆ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!"
หลิวเอ้อจิงคิดในใจว่า เดินไปไม่ถึงสามก้าว ลู่หยางต้องรีบรั้งเขาไว้แน่
หนึ่งก้าว สองก้าว...
สามก้าว...
หลิวเอ้อจิงเดินมาถึงประตูลานบ้าน "ไม่ใช่ล่ะ ลู่หยาง นายจะไม่คบค้ากับข้าจริง ๆ หรือ?"
"หลิวเอ้อจิง ตอนนี้ข้ายังนับถือเจ้า นั่นคือการไว้หน้าเจ้า
แต่ข้าแต่งเมียกลับมาทีไร เจ้าก็มาปั่นป่วน ถึงตอนนี้มีอดีตภรรยาสี่คน ก็เพราะเจ้ายุให้ข้าหย่ากับพวกนาง!
เจ้ายังมีหน้ามาปั่นป่วนในบ้านข้าอีก?
ระวังข้าจะยิงรากแก้วของเจ้าให้กระจุย!"
ลู่หยางโมโหมาก น้ำลายกระเด็นใส่หน้าหลิวเอ้อจิงเต็ม ๆ
หลิวเอ้อจิงรีบยกมือป้องหน้า "นายจะหย่ากับพวกนางเอง ข้าไม่ได้บังคับนายสักหน่อย!"
"เจ้าไม่ได้บังคับข้า? เจ้าพูดปาว ๆ ว่าเมียพวกนี้มันไม่ใช่ของดี ๆ จะไปสู้การดื่มเหล้าให้สนุกได้ยังไง? ถุย!
ข้ามีเมียมีลูกอยู่บ้านอุ่น ๆ มันไม่ดีตรงไหน?
ตอนนี้ข้ามีลูกแปดคน แต่ละคนก็หน้าเหมือนข้า!
ทุกทีเจ้ามันก็คอยมาบอกว่า เด็กคนไหนไม่เหมือนข้า ไม่ใช่ลูกของข้า?
ข้าว่าเจ้ามันอิจฉาตาร้อน! หิวกระหาย!
อยากให้ครอบครัวข้าแตกแยก เมียหนีลูกหายล่ะสิท่า?"
เสียงทะเลาะดังลั่น ทำให้เพื่อนบ้านมากมายมามุงดู
"หลิวเอ้อจิงมันก็ไม่ใช่คนดีอะไร!"
"ใช่เลย ข้าว่ามันแอบตามหลิวซิ่วหลานอยู่หลายหนแน่ะ!"
"นั่นน่ะสิ!"
"ลู่หยาง นายอย่าไปฟังพวกเขาพูดเหลวไหล ข้าไม่ได้ ไม่ได้แอบตาม"
"หยุดนะ! แกกล้าแอบตามสาวในฝันของข้าหรือ?"
"ปัง! ปัง! ปัง!"
ลู่หยางชกไปสามหมัดใส่หน้าหลิวเอ้อจิง เจ็บจนมันต้องกัดฟัน
มีคนสองสามคนเข้ามาห้ามทัพ ถึงได้แยกกัน
ลู่หยางโมโหจนตาแดงก่ำ
หลิวซิ่วหลานเป็นสาวในฝันของเขามาตั้งแต่ชาติก่อน
หลิวซิ่วหลานกับเด็ก ๆ อยู่ในครัว เมื่อได้ยินเสียงดังข้างนอกก็ตกใจ รีบออกมาดู
ได้ยินที่ลู่หยางพูดว่าสาวในฝัน ก็อายจนแก้มแดงเรื่อ
เถียนเสี่ยวอวี่มองอย่างอิจฉา "พี่ซิ่วหลาน เขายังเป็นคนที่พี่ชายไม่เคยลืมเลยนะ"
เสี่ยวเสี่ยวกับอ้ายเหลียนอีกสองคนก็เข้ามาใกล้ ๆ "พี่ซิ่วหลาน ดูท่าวันนี้ลู่หยางให้พวกเรากินเนื้อ ก็เพราะพี่นี่แหละ!"
เสี่ยวเสี่ยวเป็นคนซูบผอม ถึงจะผอม แต่ฝีมือการตัดเย็บเสื้อผ้าดีเยี่ยม
แม้จะดูเปราะบาง แต่ความสามารถในการตัดเย็บนั้นคล่องแคล่วเป็นพิเศษ
เป็นแหล่งรายได้หลักของครอบครัวมาตลอด
เสี่ยวเสี่ยวพูดด้วยความอิจฉา "ถ้าลู่หยางนี่กลับตัวได้เพราะพี่ซิ่วหลาน ก็ต้องถือว่าบุญหนักหนาแล้ว!"
เย่ไอ้เหลียนก็ยิ้มและพูด "ใช่ ๆ เสียพนันคืนได้ เงินทองก็ไม่แลกเปลี่ยนนะ!"
หลิวซิ่วหลานพูดกับพวกนางสามคน "อย่าเพิ่งดีใจไปนักเลย บางทีลู่หยางอาจจะแค่แสดงละครกับหลิวเอ้อจิงก็ได้ คืนนี้ข้าจะเฝ้าอาหารในครัวไว้ อย่าให้ลู่หยางเอาไปให้หลิวเอ้อจิงอีก"
ในใจของเถียนเสี่ยวอวี่ก็ลังเล "นั่นสิ ลู่หยางน่ะไว้ใจไม่ได้!"
เฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ถอนหายใจ "เฮ้อ ทำนายังดีกว่าพึ่งเขา!"
เย่ไอ้เหลียนขมวดคิ้ว "ช่างเถอะ ข้าจะไปเตรียมของสำหรับวันพรุ่งนี้"
ในช่วงที่ลู่หยางกับหลิวเอ้อจิงกำลังต่อยกัน อดีตภรรยาทั้งสี่ก็ได้พูดคุยกัน แต่ละคนก็คิดว่าลู่หยางอาจจะเสแสร้งแสดงให้พวกนางดู...
หลังจากลู่หยางไล่หลิวเอ้อจิงไปแล้ว เขาก็เดินไปดื่มข้าวต้มหนึ่งถ้วย
ในถ้วยมีเนื้อหมูไม่ติดมันสองชิ้น เป็นหลิวซิ่วหลานที่เก็บไว้ให้เขา บนเนื้อมีรอยฟันเรียงเป็นแถว เห็นชัดว่าถูกกัดมาจากหมูสามชั้น "กินข้าวสักหน่อย พรุ่งนี้เช้าถึงจะมีแรงทำกิน"
"อืม ซิ่วหลานนี่ยังคงปราณีข้าอยู่เสมอ"
ลู่หยางยัดเนื้อสองชิ้นนั้นใส่ปาก เคี้ยวเอร็ดอร่อยเป็นพิเศษ
หลิวซิ่วหลานหน้าแดงเรื่อ...