“เสี่ยวอวี่? ทำไมเธอมาอยู่ที่นี่?”
เถียนเสี่ยวอวี่งัวเงียเพราะยังหลับไม่เต็มตา “เสี่ยวเหอล่ะ?”
“เธอกับเสี่ยวเหอนอนอยู่ห้องข้าง เธอง่วงจนเบลอไปแล้วหรือไง?”
เถียนเสี่ยวอวี่หลับตาลงด้วยความง่วงอีกครั้ง แล้วหลับต่อ
ลู่หยางมองเรือนร่างงดงามตรงหน้า แค่แกล้งเธอสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง? ยังไงเธอก็หลับอยู่ ผมจัดการเอง!
ไม่กระทบคุณภาพแม้แต่นิดเดียว!
เถียนเสี่ยวอวี่ถูกลู่หยางจัดการไปหนึ่งรอบ... พอเห็นว่าเธอง่วงจริง ๆ ลู่หยางก็ยอมปล่อยเธอไป
เขาอุ้มเสี่ยวเหอเข้าไปในห้องให้เธอ ส่วนตัวเองไปนอนที่ห้องข้าง
วันรุ่งขึ้น
เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืน แก้มของเถียนเสี่ยวอวี่ก็แดงก่ำด้วยความโกรธ เธออยากด่าลู่หยางให้ยับ
แต่พอมองดู กลับเห็นว่าลู่หยางไม่อยู่บ้านแล้ว เขาออกไปล่าสัตว์แต่เช้าตรู่
ไฟโกรธนี้จึงไม่มีที่ระบาย...
แต่เรื่องที่ลู่หยางทำกับเถียนเสี่ยวอวี่เมื่อคืน กลับให้ความรู้สึกพิเศษอย่างหนึ่งจริง ๆ หรือ?
มันทั้งพร่าเลือน ทั้งค่อย ๆ ทวีขึ้นทีละชั้น...
เถียนเสี่ยวอวี่แอบด่าตัวเองในใจว่า นี่ฉันอยากโดนจัดการหรือไง?
ถูกลู่หยางทำแบบนั้น แต่กลับโกรธไม่ลงเสียอย่างนั้น?
พอนึกถึงความระมัดระวังและความเอาใจใส่ของเขา ความโกรธก็สลายไปในพริบตา
เถียนเสี่ยวอวี่อุ้มเสี่ยวเหอไว้ พลางกินไข่ตุ๋นที่เฉิงว่านเจินทำให้สองแม่ลูกเป็นพิเศษ
คนอื่น ๆ ออกไปทำงานกันหมดแล้ว
ภรรยาหลายคนของลู่หยางต่างขยันกันทุกคน
พอกินข้าวเสร็จ เถียนเสี่ยวอวี่ก็อุ้มเสี่ยวเหอไปหาเด็กโตคนอื่น ๆ
กิจวัตรดูแลเด็ก ๆ ตลอดทั้งวันของเถียนเสี่ยวอวี่เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง