ลู่เฟิงสะดุ้งตกใจ “เอ๊ะ มาแล้ว”
“มีอะไรหรือ เสี่ยวหยาง” ลู่เฟิงเดินออกมาดู เห็นลู่หยางถือเนื้อสามชั้นชิ้นงามอยู่ในมือ “นี่เนื้อสามชั้นหมักฝีมือซิ่วซิ่วลูกสาวฉัน สวยน่ากินใช่ไหม เอามาให้เธอชิ้นหนึ่ง”
ลู่เฟิงรับมาแล้วพูดว่า “โธ่ ทำไมเธอเอาเนื้อมาให้ฉันอีกแล้วล่ะ”
ลู่หยางมองเขาแวบหนึ่งแล้วถามว่า “คืนดีกันแล้วหรือยัง”
“แค่ก ๆ... เรียบร้อยแล้ว ๆ”
“งั้นก็ดีแล้ว ผมกลับก่อนนะ”
ลู่หยางยิ้ม มองท่าทางพี่ชายใหญ่ที่เหมือนกำลังตกหลุมรักเข้าให้สิ
แปดในสิบก็คงง้อพี่สะใภ้ใหญ่สำเร็จแล้วล่ะ
ลู่หยางแอบหัวเราะ เขาเพิ่งเห็นพี่ชายใหญ่ทำท่าเหมือนจะเอาแก้มไปแนบกับแก้มพี่สะใภ้ใหญ่
พูดก็พูดเถอะ ตลกจริง ๆ!
ลู่เฟิงยิ้มแล้วถือเนื้อเดินเข้าไปในบ้าน
...
ลู่หยางมองไปรอบ ๆ วันนี้อากาศดีมาก ไปหาปลากันไหมนะ
ลู่หยางชวนลู่เว่ยจวินไปที่ริมแม่น้ำด้วยกัน ลู่เว่ยจวินก็รีบวิ่งไปตักน้ำใส่ถังอย่างกระตือรือร้น
ส่วนลู่หยางกำลังดูคำแนะนำจากระบบ เห็นรูเหรียญทองแดงอยู่หลายแห่ง ประเมินมูลค่าได้ 420 หยวน อัตราความแม่นยำเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์! มีปลาหลายชนิด
ลู่หยางยิ้มมุมปาก ก่อนเหวี่ยงแหลงไปแล้วค่อย ๆ ดึงขึ้นมา
จากนั้นปลาหลายตัวก็ตบหางดังปั่บ ๆ ดิ้นรนอยากกลับลงน้ำ
ลู่เว่ยจวินยกถังเข้าไปหา “พี่หยาง พี่เก่งเกินไปแล้ว! เมื่อวันก่อนผมมาหาปลาที่ริมแม่น้ำเหมือนกัน วุ่นอยู่ตั้งครึ่งวัน ได้ปลากระดูกขาวตัวเล็ก ๆ มาแค่สามตัว กลับไปโดนเมียบ่นยับเลย”
“เธอว่าผมทำปลาตกใจจนหนีไปหมดหรือไง? โทษว่าผมหน้าตาธรรมดาเกินไป! เฮ้อ!”