“เฮ้~ ชอบก็ดีแล้ว มา ปลาหมดแล้ว เอาเนื้อปลาอีกจานมาใส่ แล้วต้มต่อกัน”
ลู่หยางเทเนื้อปลาจานใหญ่ลงไป น้ำซุปในหม้อไฟบนเตาดินก็หยุดเดือดทันที
แต่เนื้อปลาสด ๆ นี่อร่อยจริง ๆ สดหวานมาก
ครอบครัวของลู่หยางกินหม้อไฟกันอย่างเอร็ดอร่อย เสียงหัวเราะอย่างพึงพอใจดังขึ้นเป็นระยะ...
ใต้แสงราตรี ลู่หยางกับเยี่ยอ้ายเหลียนได้ทำเรื่องอย่างว่า ขาขาวผ่องของเยี่ยอ้ายเหลียนขยับขึ้นเบา ๆ “เฮ้อ ขาแทบยกไม่ไหวแล้ว”
“เหลียนเหลียน ให้ฉันอุ้มเธอกลับไปไหม?”
“อืม ได้”
ลู่หยางค่อย ๆ สวมเสื้อผ้าให้เยี่ยอ้ายเหลียน แล้วอุ้มเธอขึ้นอย่างมั่นคง พากลับไปส่งที่ห้องของเธอ
ลู่หยางดูผ่อนคลายไม่น้อย เห็นได้ว่าแม้เยี่ยอ้ายเหลียนจะกินเนื้อเยอะ แต่รูปร่างก็ยังเพรียวบาง ผิวพรรณดีเป็นพิเศษ เนียนนุ่มลื่นละมุน น้ำหนักไม่ถึงร้อยชั่ง แต่ส่วนที่ควรมีเนื้อก็อวบอิ่มไม่น้อย
มีของดี!
ลู่หยางกลับไปที่ห้องหลักของตัวเอง นอนลงแล้วจึงหลับสนิท
เช้าวันถัดมา
ลู่หยางลุกจากเตียง บรรจุปลาลงถังหกใบ เมื่อวานเขาดีใจจนจับปลามาเยอะเกินไป บ่อมีพื้นที่จำกัด ดังนั้นแต่เช้าตรู่ลู่หยางจึงเตรียมเอาปลาไปส่งให้พี่หง
ปลาที่เอาไปขายให้ร้านอาหารของพี่หง ถ้ากินในวันนั้นจะสดอร่อยที่สุด
ลู่หยางนั่งรถวัว ระหว่างทางน้ำในถังกระเซ็นเปียกเสื้อผ้าของเขาไปเล็กน้อย
แต่ก็ไม่ได้ทำให้อารมณ์ดีของลู่หยางเสียไป
“พี่หง ผมเอาปลามาขายครับ!”
พี่หงได้ยินเสียงคุ้น ๆ เรียกหา ก็ยิ้มหน้าบาน เดินบิดกายอันงดงามออกมา “เอาปลามาขายเหรอ? เธอไปจับปลามาอีกแล้วหรือ?”