ห้ามลงไปเล่นน้ำในแม่น้ำนะ
หยางเหมยชิงเอียงศีรษะเล็กน้อยแล้วถามว่า “ลุงลู่ ถ้าอยากเรียนว่ายน้ำต้องเรียนยังไงเหรอ”
ลู่หยางยิ้มพลางจูงมือเหมยชิงตัวน้อยขึ้นมา “ได้สิ รอให้ลุงเตรียมสระน้ำเล็ก ๆ เสร็จก่อน ถึงตอนนั้นหนูก็ไปเรียนว่ายน้ำกับโหย่วหัวและคนอื่น ๆ นะ ลุงลู่จะสอนพวกหนูเอง!”
“จริงเหรอ”
“แน่นอน!”
“ดีจังเลย!”
ลู่หยางยิ้ม ส่วนเสี่ยวหยางพูดอย่างกระดากอายว่า “ลู่หยาง คุณจะสอนเด็กคนนี้ว่ายน้ำจริง ๆ เหรอ”
“จริงสิ พวกเราอยู่ริมแม่น้ำกันตลอดทั้งปี คนที่ว่ายน้ำเป็นมีไม่มาก แต่ตามเหตุผลแล้ว อยู่ริมน้ำก็ควรรู้จักสายน้ำ ทุกคนว่ายน้ำเป็นถึงจะดี!”
เสี่ยวหยางพูดอย่างยินดีว่า “อืม! ดีเลย ถ้าอย่างนั้นคงต้องรบกวนคุณแล้ว”
“ไม่เป็นไร!”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับก่อนนะ”
“ได้ เดี๋ยวผมไปส่ง”
“ไม่ต้อง ๆ”
“ได้ เดินทางดี ๆ นะ”
หลิวซิ่วหลานกับคนอื่น ๆ ต่างถอนใจ “เหมยชิงตัวน้อยซนเกินไปแล้ว ถึงกับอยากไปเรียนว่ายน้ำอีกเหรอ”
“อย่าเพิ่งพูดอย่างนั้นสิ เหมยชิงคนนี้อาจเรียนว่ายน้ำเป็นจริง ๆ ก็ได้ เขากล้าหาญจะตาย!”
หลังจากเสี่ยวหยางกับคนอื่น ๆ กลับไป โหย่วหัวก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “พ่อ หนูก็จะเรียนว่ายน้ำด้วย ต่อไปหนูจะออกไปจับปลามาให้พ่อกิน พอพ่อแก่แล้วจะได้มีปลากินเยอะ ๆ!”
ลู่หยางยิ้มพลางลูบหัวโหย่วหัวเบา ๆ “ลูกชายคนเก่ง! พ่อจะรอให้ลูกจับปลามาให้กิน ถึงตอนนั้นพ่อจะกินปลาทุกวันเลย!”
“ได้เลย!”
โหย่วกุ้ยรีบพูดว่า “พ่อ หนูด้วย!”
โหย่วเฟิงกับโหย่วหลินก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “พ่อ พวกเราก็ด้วย!”